Antropologiczny obraz krytyki (obraz czlowieka poslugującego sie sitem, ktore umozliwia oddzielenie prawdy od nieprawdy) koncentruje sie na sile i znaczeniu gestu, ktory wydaje sie bardziej istotny niz filozoficzne podzialy o charakterze konceptualnym. Dialektyka negatywna definiuje krytyke na nowo: w obliczu katastrof XX wieku potrzebne jest takie rozumienie krytyki, ktore umozliwi wykrzyczenie rozpaczy i stworzenie “smutnej wiedzy” na miejsce nietzscheanskiej “wiedzy radosnej”. By bylo to mozliwe, konieczne jest odwolanie do wyobraźni i obrazu: to wlaśnie obrazy są jednocześnie wystarczająco kruche, by umknąc totalizującej mocy pojecia, i silne, by stac sie aktorami krytyki.