Chcąc odpowiedziec na postawione w tytule pytanie, musimy miec przede wszystkim świadomośc, ze w czasach wspolczesnych sądy Kościola spotykają sie z powszechną mentalnością rozwodową, ktora nie tylko nie rozumie, ale takze nie akceptuje przymiotu nierozerwalności oraz sakramentalnego charakteru malzenstwa. Do zasygnalizowanej sytuacji, w ktorej pracują dzisiejsze sądy kościelne, trzeba takze dodac bardzo powszechny relatywizm moralny oraz idący za nim, niestety zakorzeniający sie takze w środowiskach kościelnych, relatywizm dotyczący swobodnego oraz wybiorczego interpretowania normy prawnej. Nowe ustawodawstwo papieza Franciszka dotyczące spraw o orzeczenie niewazności malzenstwa udzielilo w materii konieczności drugiego wyroku jasnej odpowiedzi. Trzeba takze dopowiedziec, ze w dotychczasowej doktrynie prawnej Kościola są „za” i „przeciw” co do konieczności drugiego zgodnego wyroku pozytywnego. Powyzsze wypowiedzi mają juz dzisiaj charakter historyczny, jednakze dla rozwoju doktryny oraz norm prawnych pozostaną waznym punktem odniesienia, zapewne takze mogą posluzyc dla lepszego zrozumienia reformy procesu malzenskiego przeprowadzonej przez papieza Franciszka. Zniesienie obowiązku drugiego wyroku i zezwolenie na trybunal jednoosobowy to niewątpliwie nie tylko „przyspieszenie”, ale takze „uproszczenie” procesu o orzeczenie niewazności malzenstwa. Stąd rodzą sie pytania: Czy nie doprowadzi to do wypaczenia sądownictwa kościelnego? Czy nalezycie bedzie chronic przymiot nierozerwalności malzenstwa? Tym bardziej ze od papieza Benedykta XIV, ktory określany jest jako „wielki kanonista”, poprzez Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 r. oraz z 1983 r. wraz z instrukcją procesową Dignitas connubii z 2005 r. mamy do czynienia z normami jasno stanowiącymi na temat konieczności drugiego wyroku pozytywnego w celu zawarcia nowego malzenstwa w Kościele.