Hristiyanlığın Roma İmparatorluğunun resmi dinî olmasıyla birlikte din ve sanat ilişkisi Avrupa sanatı için kurumsallaşmaya başlamıştır. Prestijlerini artırmak ve dine sadakatlerini göstermek adına resim siparişi veren ruhban sınıfı ve mesenler, dinî konulu resimlerdeki kutsal figürlerin bulunduğu kompozisyonlarda kendi portrelerinin de yer almasını sağlamışlardır. Bu durum resim yüzeyine zaman açısından bakıldığında anakronik bir durum yaratmaktadır. Bu araştırmada amaçlanan, Avrupa Sanatında, 15. ve 16. yüzyıllara ait dinî konulu resimlerdeki zaman, mekân ve figür ilişkisini anakronizm açısından incelenmek; anakronik öğeleri ve bu öğelerin resimlerde yer almasının nedenlerini eserler üzerinden çözümlemeler yaparak belirlemek ve ortaya çıkan ilişkileri sanat tarihi bağlamında temellendirmektir.