Kazdy artysta, muzykolog, historyk sztuki czy jej teoretyk probuje zmierzyc sie z takimi zagadnieniami, jak istota sztuki, jej znaczenie, sens i tozsamośc. Probuje znaleźc odpowiedzi na nurtujące go fundamentalne pytania, wyznaczając swoj punkt widzenia, z ktorego prowadzic bedzie dzialalnośc tworczą. To wlaśnie ona stanie sie jego drogą, ktorą określi wlasny punkt widzenia, a krocząc po niej, dotrze do ostatecznego celu, znajdując swoje miejsce w sztuce. Szukając, czasem zblądzi, napotkawszy nieprzewidziane przeszkody i niebezpieczenstwa, ale doświadczenia zdobywane od chwili, kiedy pierwszy raz stanąl na drodze prowadzącej „do sztuki”, pozwolą mu ukorzenic sie w niej, znajdując tam swoj byt. Profesor Andrzej Koszewski przeszedl w poszukiwaniu wlasnego „bycia w muzyce” dlugą droge. Jej początek to slynny Poznanski Chor Katedralny, prowadzony przez wybitnego chormistrza ks. dra Waclawa Gieburowskiego – dyrygenta i kompozytora. Jestem przekonany, ze wlaśnie w tym środowisku zrodzila sie u Koszewskiego wizja choralnej dźwiekowości. To pierwsze zetkniecie sie z tak niezwyklym instrumentem, jakim jest chor glosow ludzkich, umiejscowily myślenie kompozytora w kolorystyce wokalnej pojmowanej jako jego wlasne miejsce, w ktorym mogl eksperymentowac i tworzyc. Dzieki takiej postawie z czasem stal sie jednym z pierwszych tworcow, u ktorego jednoznacznie sprecyzowany cel wyznaczyl orientacje w tym jakze skomplikowanym i trudnym do przebrniecia labiryncie sztuki wspolczesnej. To ujednoznacznienie, w pewnym sensie stworze-