Modern eğitim paradigması ile 19. asırdan beri eğitim sisteminin içerisinde olan tarih dersleri süreç boyunca birçok gelişim ve dönüşüme uğramıştır. Şüphesiz yaşanan gelişmelerden öğrenciler kadar öğretmenler de etkilenmiştir. Öğretmenler, tarih eğitiminin bileşenlerinden biri ve okullardaki öğrenme-öğretme sürecinin aktörüdür. Öğretmenlerin göreve başladıkları ilk günden görevden ayrılıp emekli oldukları süreye değin yaşadıkları, hayalleri, uyguladıkları yahut uygulayamadıklarının bilinmesi, mesleki kimliğin gelişiminde dikkate alınması gereken bir durumdur. Geçmişle ilgilenen bir disiplinin uzmanının geçmişine inmek, tecrübe aktarımı olduğu kadar bir nevi durum muhasebesi yapılmasına da fırsat sağlamaktadır. Bu gaye ile emekli tarih öğretmenlerinin deneyim pratiği ve anılarından hareketle geçmişten günümüze tarih eğitiminde kullanılan ders materyalleri, sınıf ortamı ve tarih eğitiminin gelişimine dair süreçler ele alınmıştır. Çalışma nitel araştırma yöntemlerinden durum çalışması desenine göre yapılmıştır. Araştırmada emekli olmuş 9 tarih öğretmeni ile yarı yapılandırılmış görüşmeler doğrultusunda elde edilen veriler içerik analizi ile çözümlenmiştir. Araştırma sonucunda davranışçı eğitim paradigmasının yerini günümüzde her ne kadar yapılandırmacı eğitim modeli alsa da kullanılan yöntem, materyal ve sınıf ortamının değişmediği, tarih eğitiminin disiplin dışı amaçlarının aynı şekilde devam ettiği belirlenmiş ve günümüzdeki tarih eğitiminin gelişimine dair sorunların geçmişten gelip bir yığın halinde karşımızda durduğu tespit edilmiştir.