Osmanli Devleti hukukta modernlesme cabalari icinde, medeni kanununu (Mecelle-i Ahkam-i Adliyye ismi ile) 1869-1876 yillari arasinda hazirlayarak yururluge sokmustur. Soz konusu yasa, kitaplardan olusmaktadir ve her kitap hazirlandikca padisahin iradesinin alinmasinin ardindan yururluge girmistir. Ancak soz konusu kodifikasyon, bir medeni kanunda olmasi gereken, Aile hukuku, Miras hukuku gibi hukuk alanlarini disarida birakmistir. Yururluge girdikten kisa bir sure sonra, cesitli elestirilere muhatap olmus ve Mecelle-i Ahkam-i Adliyye’de tadil (degisiklikler yapilmasi) gerekliligi gundeme gelmistir. Oncelikle, yasayi hazirlayan Mecelle Cemiyeti eksiklikleri gidermeye calismis, daha sonra Mecelle Tadil Komisyonu olusturulmus, ancak Mecelle-i Ahkam-i Adliyye’deki degisiklik calismalari beklenen faydayi saglayamamis, Lozan gorusmelerinin de etkisi ile yeni Turkiye Cumhuriyeti Turk Medeni Kanunu’nu, Isvicre Medeni Kanunu’ndan resepsiyon yolu ile almaya karar vermistir. Neticede Turk Medeni Kanunu, 4 Ekim 1926’da yururluge girerken ayni gun Mecelle-i Ahkam-i Adliyye de yururlukten kaldirilmistir. Boylece Turkiye Cumhuriyeti icin Turk Hukuk Tarihi’nin konusu haline gelmis olan yasa, bir muddet daha Osmanli Devleti’nden ayrilmis cesitli ulkelerde yururlugunu surdurmustur.