Turkiye'de merkez-perifer karsitligi icinde psikiyatri merkeze ait bir kurum olagelmistir. Bunun sonucunda Turkiye'nin zengin kulturel cesitliligi psikiyatrik literature yansimamaktadir. Iki kucuk kentte uc yil sureyle hastane ve muayenehane hekimligi deneyiminin bir urunu olan bu calismada farkli alt kulturlerde karsilasilan sorunlar, psikiyatrinin algilanma bicimi, anadili farkli hastaya yaklasim, geleneksel tedavi yontemleri ve diger hekimlerle iliskiler olgu ornekleriyle aktarilmakta ve ilgili literatur isiginda tartisilmaktadir. Gecmis ulusal psikiyatri kongrelerinden bir ciglik animsiyorum. Herhangi bir klinik sorun tartisilirken arkalardan isyankar bir ses yukselir, psikiyatri uzmani olarak calistigi kentin adini soyler ve orada gordugu hastalarin bambaska oldugundan soz ederdi. Ancak tartismacilar o sanki hic konusmamis gibi tartismaya kaldiklari yerden devam ederlerdi. Turk psikiyatrisi adeta merkezde kurulmus fildisi kulelerin uzerine yerlesmis, kuleden kuleye haberlesmekteydi. Sonradan zorunlu nedenlerle uc yil sureyle periferde gorev yaptigimda o cigligin ne demek istedigini daha iyi anladigimi dusundum. Turk psikiyatrisi periferi konusamiyordu. Neden konusamadigini irdelemeden once periferi tanimlamak yararli olacaktir. Perifer (tasra) dar anlamda kucuk kentler, genis anlamda universite ve egitim hastanesi disindaki tum kuruluslar olarak anlasilabilir