Kur’an-i Kerim yirmi uc yillik bir zaman diliminde inmis ilahi bir hitaptir. Bu durum, vahyin anlasilmasinda iki hususun onemini ortaya koymaktadir: birincisi, vahyin hangi olay ya da olaylar uzerine indigi; ikincisi ise bu olaylarin canli taniklari olan ilk muhataplar tarafindan nasil anlasildigi ve yorumlandigidir. Ne var ki ilk muhataplar tarafindan anlasilmasinda bir sorunla karsilasilmayan ayetler, zamanla, indirildigi tarihsel gerekcenin ortadan kaybolmasi sebebiyle cetrefilli bir hal almistir. Bu baglamda, Hārūt ve Mārūt kissasinin gectigi 2/elBaḳara suresinin 102. ayeti, anlasilmasi en zor ve tatmin edici bir anlam butunlugune ulasilamayan ayetlerin en carpici orneklerindendir. Bu makalede soz konusu ayet, Kur’an’in bir hitap oldugu gerceginden hareketle tahlile tabi tutulmus; ayetin ozgun anlamina ulasmak icin ilk muhataplarin icinde bulundugu psiko-sosyal gercekligin dikkate alinmasi gerektigi ilkesi dogrultusunda yeni bir yorum onerisinde bulunulmustur