Kita Avrupasi ve Anglo-sakson ulkelerinde cikip olgunlasan “kurucu iktidar”, “kurucu meclis” ve “referandum” tartismalari, salt ve sinirlayici hukuk anlayisinin otesinde siyaset teorisi etrafinda sekillenmistir. Halkin kendi kendini yonetmesi olan demokrasi, kurucu iktidari, yani egemenligi halka ait gormektedir. Fakat genel gorusun aksine Turkiye’deki tartismalar, anayasa hukukunun siyasal yonunun goz ardi edildigi ve bu yuzden vesayetci bir yaklasimla anti-demokratik ve statukocu yonu agir basan bir seyir icerisine girmistir. Kendilerini kurucu degerlerin muhafizlari olarak goren vesayetci elitlerin basini cektigi bu gorus, kimi hukukcular tarafindan da desteklenmistir. Demokratik yollarla ve halkin talepleri dogrultusunda yeni bir anayasa olusturmak da dâhil, tum anayasal duzenlemeler bu elitler tarafindan gayrimesru gosterilmeye calisilmaktadir. Ancak basta referandum ve diger demokratik kanallarla soyut bir kavram olan kurucu iktidar olgusunun, halkin temsilcileriyle somutlasmasinin demokrasinin asli unsurlarindan oldugu unutulmustur. Bu dogrultuda hem devletin hukuki statusunu belirleyen hukuki bir belge, hem de devletin asli organlarini ve aralarindaki iliskiyi belirleyen kurucu bir siyaset belgesi niteliginde olan anayasanin, sadece olaganustu ve hukuk-disi ortamlarin bir urunu olmadigi, demokratik ve bariscil yollarla da yeni bir anayasa olusturulabilecegi, hatta bu yontemin demokratik olmasi acisindan digerine gore daha mesru oldugu sonucuna ulasilmistir.