W niniejszym artykule przeanalizowano wpływ konfliktów zbrojnych na proces przyznawania kobietom praw politycznych i społecznych. Postawiona hipoteza zakłada, że wojny, mimo swej destrukcyjnej natury, przyspieszały emancypację, zmuszając państwa do redefinicji ról płciowych. Osią narracji są prawa wyborcze, uzupełnione o kwestie związane z edukacją, pracą i pozycją społeczną kobiet. Przykłady historyczne ukazują różne ścieżki prowadzące do równouprawnienia: od Nowej Zelandii, poprzez Europę, aż po kraje Ameryki Łacińskiej, Azji i Afryki. Kluczowym katalizatorem zmian okazała się jednak dopiero I wojna światowa, kiedy kobiety masowo zaczęły zastępować mężczyzn w życiu gospodarczym i publicznym, co przełożyło się na falę reform (m.in. w Polsce, Niemczech i Austrii). Proces ten miał charakter nierównomierny: Francja i Włochy wprowadziły prawa wyborcze dopiero po II wojnie światowej, Grecja i Hiszpania powiązały je z wojnami domowymi, a Szwajcaria zwlekała aż do 1971 r. Podobne zjawiska obserwujemy poza Europą: w USA uchwalono 19. poprawkę w 1920 r., w Indiach i Japonii prawa kobiet związane były z reformami powojennymi, a w Izraelu czy Egipcie – z przemianami ustrojowymi. W Afryce emancypację przyspieszały procesy dekolonizacyjne i konflikty, a Rwanda po 1994 r. stała się przykładem znaczącej roli kobiet w polityce. W Ameryce Łacińskiej wojny i dyktatury również przyczyniły się do transformacji systemów politycznych. W rezultacie wojny, choć destabilizowały społeczeństwa, jednocześnie otwierały drogę do równouprawnienia. Emancypacja stała się nie tylko postulatem ideowym, lecz także koniecznością społeczną i polityczną.