Artykuł stanowi polemikę z prezentowanymi w literaturze i praktyce poglądami, że obowiązujący Kodeks cywilny nie wymaga zmiany. Autor wykazuje, że zamiany, jakie nastąpiły w Kodeksie w latach dziewięćdziesiątych i w XXI w. spowodowały takie przekształcenia treści Kodeksu, że nie realizuje on postulatu wyczerpującej regulacji dziedziny prawa cywilnego. Występuje zjawisko dekodyfikacji materii kodeksowej oraz narastanie zmian w Kodeksie będących wynikiem reagowania na aktualne stany faktyczne. Brak zmian mających na celu systemowe włączanie nowych rozwiązań prawnych do Kodeksu cywilnego. Dotyczy to w szczególności zagadnienia prawa konsumenckiego oraz regulacji profesjonalnych stosunków prawnych. Nie można opierać orzecznictwa na precedensach oraz na ogólnych zasadach prawa cywilnego, gdyż byłoby to sprzeczne z tradycjami polskiego prawa cywilnego. Nowoczesny kodeks ułatwi także implementację przepisów prawa Unii Europejskiej w sferze prawa prywatnego.