Celem niniejszego artykulu jest kompleksowe przedstawienie sytuacji kobiet kurdyjskich osadzonych w tureckich wiezieniach, bądź przetrzymywanych w aresztach i policyjnych oddzialach antyterrorystycznych w tym panstwie, oraz jej przedstawienie w kontekście prawno miedzynarodowych zobowiązan Turcji. Tezą, ktorą autorki starają sie udowodnic, jest stwierdzenie, iz tortury oraz inne przejawy nieludzkiego i ponizającego traktowania, na jakie narazone są osadzone, są formą opresji de facto usankcjonowaną przez panstwo tureckie. Pierwsza cześc artykulu poświecona jest przedstawieniu tla analizowanego problemu, a wiec krotkiemu zarysowi konfliktu pomiedzy Republiką Turcji a Partią Pracujących Kurdystanu, roli kobiet w strukturach tej ostatniej, a takze pozycji kobiety w spoleczności kurdyjskiej. Kolejna cześc analizy to przyblizenie zobowiązan Turcji, bedącej sygnatariuszem wiekszości istotnych dla ochrony praw czlowieka dokumentow i deklaracji. Trzecia cześc artykulu poświecona jest rzeczywistej sytuacji osadzonych w wiezieniach lub przetrzymywanych w aresztach pod pretekstem związkow z PKK kobiet pochodzenia kurdyjskiego, oraz wykazaniu rozbiezności, jakie istnieją pomiedzy tą sytuacją a standardami, wynikającymi ze wspomnianych powyzej konwencyjnych zobowiązan Turcji. W koncowej cześci ponizszej analizy, na przykladzie dwoch spraw, jakie toczyly sie przeciwko Turcji przed Europejskim Trybunalem Praw Czlowieka, przeprowadzone zostalo studium przypadku, mające wykazac, ze omawiany w tym artykule problem stosowania przemocy, w tym na tle seksualnym, przez przedstawicieli tureckich sluzb bezpieczenstwa i ich bezkarnośc, pozostaje aktualny, mimo uplywu czasu i implementowania przez Turcje zmian w prawodawstwie, ktore teoretycznie powinny tym zjawiskom zapobiegac.