W tekście podjeto probe diagnozy poziomu partycypacji obywatelskiej dotyczącej spraw lokalnych w ramach trzech istniejących mozliwości: poprzez procedury demokracji przedstawicielskiej, instytucje demokracji uczestniczącej oraz mniej czy bardziej zinstytucjonalizowane formy spoleczenstwa obywatelskiego. Punktem wyjścia bylo zalozenie, ze byc moze sposobem aktywizacji obywateli, ktorzy w wiekszości nie uczestniczą w procedurach silnie upartyjnionej demokracji przedstawicielskiej, bedzie wprowadzenie elementow demokracji uczestniczącej czy tez uksztaltowanie sie slabo zinstytucjonalizowanych ruchow spolecznych skladających sie na spoleczenstwo obywatelskie. W oparciu o zgromadzone dane mozna jednak stwierdzic, ze z obecnego punktu widzenia nic nie wskazuje na mozliwośc zmiany istniejącego stanu rzeczy i podniesienia poziomu uczestnictwa Wydaje sie przy tym, ze istnieje niechec wiekszości spoleczenstwa do aktywnego uczestnictwa w sprawach publicznych, niezalezna od istniejących mozliwości instytucjonalnych, ktorej przyczyny nie są do konca jasne – jednymi z mozliwych moze byc utrzymujące sie niskie zaufanie do innych ludzi oraz brak okoliczności zmuszających do podjecia dzialan.