Wybuch Arabskiej Wiosny w Syrii spowodowal przewartościowanie polityki regionalnej Turcji. Stanela ona przed wyborem. Czy promowac w Syrii i w calym regionie Bliskiego Wschodu zasady demokracji i reagowac na przypadki lamania praw czlowieka, wskazując tym samym kierunek niezbednych przemian. Czy nawiązując do zasady tzw. zero problemow z sąsiadami kontynuowac pragmatyczną wspolprace z rezimem. Zwyciezyla polityka ochrony demokracji i praw czlowieka. Wybor ten, z jednej strony zacieśnia relacje Turcji ze strukturami zachodnimi. Z drugiej, naraza na otwarty konflikt z Syrią oraz pogorszenie relacji z Iranem, ktore mogą miec negatywne konsekwencje dlajej bezpieczenstwa i powiązan gospodarczych z Bliskim Wschodem. Uwzgledniając zlozoną sytuacje na Bliskim Wschodzie, przywodcy Republiki Turcji za optymalne uznają: utrzymanie integralności terytorialnej Syrii; zapobiezenie wybuchowi konfliktu wyznaniowego, ktory moze rozprzestrzenic sie na obszar calego Bliskiego Wschodu oraz stopniową demokratyzacje ogarnietego walkami panstwa. Jednocześnie nie wykluczają oni bezpośredniego zaangazowania w konflikt w trzech przypadkach. Po pierwsze, przystąpienia do interwencji zbrojnej czlonkow Sojuszu Polnocnoatlantyckiego. Po drugie, konieczności ochrony wlasnej ludności i terytorium. Po trzecie, eskalacji walk, bądź ich przeniesienia poza granice Syrii.