Autor omawia role, jaką w niefikcjonalnej tworczości Aleksandra Wata i Czeslawa Milosza pelni Rosja. Najdobitniejszym przykladem tych zainteresowan jest Moj wiek, a takze inne utwory. Sposoby widzenia Rosji są w przypadku tych pisarzy uwarunkowane ich pochodzeniem, co podkreśla Milosz. Wat patrzy na Rosje jako wierzący w komunizm syn narodu zydowskiego, Milosz jako lewicujący potomek szlacheckiej rodziny. Po wojnie Rosja w tworczości Wata kojarzona jest przede wszystkim z totalitaryzmem, a Polska przez krotki czas traktowana jako miejsce, w ktorym zycie po Holokauście jest mozliwe. Milosz w powojennej eseistyce rozpatruje ZSRR jako rezultat dziejowej konieczności, a uczestnikami prowadzonego przez niego „sporu” o Rosje są Stanislaw Brzozowski i Fiodor Dostojewski. Pisarz, w przeciwienstwie do Wata ma świadomośc, ze te polsko-polskie dyskusje nikogo na Zachodzie nie interesują.