Prawo karne Pierwszej Republiki Czechosłowackiej opierało się na austriackim kodeksie karnym z 1852 r. na terenie Czech i Moraw oraz na kodeksie karnym węgierskim z 1878 r. na Słowacji i Rusi Zakarpackiej. Regulacje tych kodeksów były przez wielu uczonych uznawane za przestarzałe w dobie niepodległej Czechosłowacji. Uchwalono zatem kilka istotnych ustaw reformujących prawo karne, m.in. ustawę o ochronie Republiki z 1923 r., ustawę o sądownictwie nad młodzieżą z 1931 r. oraz ustawę o ochronie czci z 1933 r. Choć zmodernizowały one niektóre elementy prawa karnego, to dziewiętnastowieczne kodeksy pozostały jego podstawą. Przygotowano też dwa projekty kodeksu karnego, jednak nigdy ich nie uchwalono. Poważniejsze reformy były niemożliwe ze względu na brak zainteresowania politycznego, jak również na obawy co do ich kosztów i na czechosłowacki konserwatyzm prawniczy.