Celem artykułu jest zwrócenie uwagi na najstarszy metodologicznie sposób uporządkowania klasycznego myślenia o prawie. Antyczne odróżnienie ius publicum od ius privatum wymaga jednak zastanowienia się, czy zasygnalizowana dychotomia znajduje współcześnie uzasadnienie. Wobec obserwacji zjawisk prywatyzacji prawa publicznego oraz publicyzacji prawa prywatnego wydaje się, że podział na prawo publiczne i prawo prywatne ulega w istocie stopniowemu zacieraniu się, tracąc przede wszystkim charakter zasadniczego przeciwstawienia. Wobec przedstawionych tu interakcji za bardziej konstruktywne przedsięwzięcie należy uznać nie tyle koncentrowanie się na różnicach, ile poszukiwanie podobieństw między prawem publicznym a prawem prywatnym.