Franco należy, obok Katarzyny Weiglowej, Iwana Tyszkowica czy Kazimierza Łyszczyńskiego, do tych – jakże w Polsce nielicznych – osób, które skazano na śmierć ze względów wyznaniowych. Zwięzły biogram młodego Włocha ogłosił przed laty Stanisław Szczotka, krótki, bo niespełna siedmiostronicowy przyczynek poświęcił mu Valerio Marchetti, na łamach trudno u nas dostępnego czasopisma. Nie wszystkie kwestie zostały jednak wyjaśnione; nawet w ogłoszonych ostatnio pracach nadal nazywa się Franka Piotrem bądź też czyni z niego antytrynitarza. Ponadto udało mi się dotrzeć do pewnych źródeł, które uszły uwadze poprzednich badaczy. Dotyczy to zarówno pobytu Franka w Niemczech jak i ech tej sprawy w samej Rzeczypospolitej i poza jej granicami (A. Cilli, Crespin-Crocius i inni).