Bu çalışmada Salâh Birsel’in (1919-1999) “Salâh Bey Tarihi” adı altında yayımladığı Kahveler Kitabı (1975), Ah Beyoğlu Vah Beyoğlu (1976), Boğaziçi Şıngır Mıngır (1980), Sergüzeşt-i Nono Bey ve Elmas Boğaziçi (1982), İstanbul-Paris (1983) kitaplarındaki edebiyatçı mekânları incelenmiştir. Salâh Birsel, mekânlarla sanatçıların yaşantıları arasında doğrudan bağ kurar. Birsel’e göre, dönemin sanatçıları tarafından “uğrak yeri” edinilmiş mekânlar edebiyatçıların ikinci kişiliğidir. Bu çalışmada amacımız, “Salâh Bey Tarihi”nden hareketle, tarihimiz boyunca büyük edebiyat insanları yetiştiren İstanbul’un barındırdığı edebiyatçı mekânlarının edebiyatçıların yaşamlarına ve sanatlarına olan etkilerini değerlendirmektir. Çünkü Salâh Birsel, “Salâh Bey Tarihi”nde okuyucuya salt mekânları tanıtmakla kalmamış, okuyucunun bu mekânlar aracılığıyla Türk edebiyatında önemli yere sahip sanatçılarının resmî kaynaklarda yer almayan kişisel ya da sanatsal yaşamlarına dair farklı, bilinmedik bilgileri elde etmesine de vesile olmuştur.