Kur’ân-i Kerim, Hz. Peygamber doneminden itibaren cesitli yontemlerle tefsir edilmistir. Bu tefsir yontemlerinin temelini de Arap dili olusturmaktadir. Bu sebeple tefsir ilmiyle ugrasanlarin bu dili iyi bilmeleri gerektigi ifade edilmistir. Arap dilinin alt dallarindan biri olan ve kelimelerin cumle icerisindeki konumu ile ilgilenen i’râb ilmi de dogru bir tefsir icin onemlidir. Kur’ân acisindan bakildiginda bu ilmi onemli kilan bir diger husus da kelimenin i’râbinin birkac veche muhtemel olmasidir. Arapca’da bir alametin birden fazla ogeyi gostermede ortak kullanilmasi kelimenin konumunu, dolayisiyla da cumlenin anlamini etkileyebilmektedir. Bu durum âyetler icin de soz konusudur. Yani âyetteki bir kelimenin farkli i’râb vechine sahip olmasi da anlami etkileyen unsurlardan biridir. Mufessir de sahip oldugu dil ve kultur birikimine binaen bu ihtimalleri degerlendirerek tercihte bulunmaktadir.