Paulus, bircok arastirmaciya gore geleneksel Hristi­yanligin kurucusudur. Cunku Isa’nin tarih sahnesinden cekilmesi sonrasinda, “Isa Mesih’in hizmetkâri” (δοῦλος Χριστοῦ Ἰησοῦ) ve “uluslarin havarisi” (ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν) oldugu iddia­lariyla ortaya cikmis; Mesih’in olumu ve dirilisi rivayetlerine soteriyolojik anlamlar yuklemistir. Geleneksel Kilise ise Paulus’un bu dogrultudaki teolojik goruslerini esas almaktadir. Ancak ta­rihsel acidan bakildi­ginda burada bircok soru yuk­selmektedir. Bunlar arasinda iki tanesi bilhassa one cikmaktadir. Birinci olarak, Pau­lus’un Me­sih’in sahsiyeti ve ogretileri ile Yahudi Yasasi ve kur tulus kavrami gibi olgulara yonelik savlari, bizzat Isa’nin y asami sirasinda vaaz ettigi ogre­tilerle celismekte­dir. Ikinci olarak, Elcilerin Isleri Kitabi’nda verilmek istenen temel mesajin tersine, Paulus’un Isa’nin havarile­riyle hicbir za­man “bir­lik” icinde hareket etmedigi ve onlarla “din kar­desi” olmadigi, fakat aksine onlar tarafin­dan adeta “dus­man” olarak goruldugu anlasilmaktadir. Isa ve Paulus ca­ginda, Galilaia (Celile), Samareia (Samiri­ye) ve Kudus’u de iceren Ioudaia (Yahudiye) gibi bolge ve eya­letlerden olu­san Filistin, Romalilarin kontrolu altindadir. Nitekim Pau­lus ile Kudus ha­vari cemaati arasinda siyasi duruslari itiba­riyle de ciddi farklar goze carpmaktadir. Bu baglamda an­la­sildigi kadariyla Paulus, Mesih’e iman ettigi iddiasinin on­cesinde de sonrasinda da, I. yuzyilin birinci ya­risinda Ro­ma­lilarin ve ayrica Romalilar adina yonetici guc olarak bolgede varlik gosteren Herodesler ile Yuksek Rahip tara­findan olustu­ru­lan siyasi otoritelerin bir temsil­cisi olarak hareket etmistir. Roma iktidarini benimseme­yen bagim­siz­lik yanlisi Yahudi cephesi acisindan ise Mesih kavrami si­yasi direnis dusuncesinin sembolu olmustur. Do­la­yisiyla, Paulus’un siyasi kisiligi ve faaliyetleri; hem Yeni Ahit me­tin­lerine yansi­mayan muhtemel amaclarinin ortaya ko­nulmasi, hem de Hristiyanligi ortaya cikaran ge­lis­melerin an­lasilmasi acisindan onem tasimaktadir.