W syntezie polowania na czarownice w Polsce w XVII–XVIII w Bohdan Baranowski sformułował tezę, że około 5000 kobiet oskarżonych o bycie czarownicami straciło życie w wyniku samosądów, do których dochodziło przede wszystkim na wsiach. Na poparcie tej tezy nie przedstawił jednak konkretnych przykładów źródłowych. Mimo to hipoteza ta weszła do literatury przedmiotu i przez kolejnych historyków była traktowana jako pewnik. Analiza dotychczasowej literatury przedmiotu oraz kwerenda archiwalna, w tym sprawdzenie procesów przeprowadzonych w Gnieźnie w 1690 r., ukazują, że w Polsce praktycznie nie dochodziło do samosądów. Miały miejsce jedynie dwa takie przypadki, pierwszy w 1720 r w miasteczku Krasiłów, drugi we wsi Osowo koło Tucholi w 1779 r. Za lincz sądowy można natomiast uznać „proces” przeprowadzony w Czerniewie w 1727 r , którego sprawcy i sędziowie zostali ukarani. Teza Bohdana Baranowskiego z 1952 r była całkiem nieuzasadniona źródłowo.