Artykul stanowi omowienie najwazniejszych problemow tekstologiczno-edytorskich związanych z opracowaniem tomu Dziel zebranych Stanislawa Ignacego Witkiewicza „Nauki ścisle a filozofia” i inne pisma filozoficzne (1933–1939) , w ktorym zostaly umieszczone dwadzieścia trzy rozprawy, z czego az jedenaście tekstow stanowily inedita. Stąd glowne problemy lączyly sie z opracowaniem rozpraw pozostawionych w rekopisach bądź maszynopisach i niewydanych za zycia autora. Rekopisy byly czesto niekompletne (brakowalo początku, zakonczenia czy fragmentow wewnątrz tekstu) lub uszkodzone (w wyniku nadpalenia bądź zbutwienia). Wiekszośc rekopisow (jako brudnopisy) zawieraly liczne usterki, np. niedokonczone zdania, brakujące slowa, lapsus calami , brak podzialu na akapity. Dodatkowe trudności wiązaly sie z licznymi poprawkami i dopiskami autora, ktore nierzadko decydowaly o nieczytelności tekstu. Rekopisy wymagaly zatem uporządkowania, co postawilo autorow nowej edycji przed jednym z najwazniejszych dylematow edytora opracowującego tekst na podstawie rekopisu: czy zachowac autorski chaos, czy jednak wprowadzic edytorski porządek. Kolejne omowione w artykule problemy to kwestia datowania tekstow (niezwykle problematyczna ze wzgledu na czeste zmiany ukladu samych rozpraw, ciągle ich poprawianie i kompilowanie nowych calości), problem tytulow rozpraw (trudny do rozstrzygniecia np. w przypadku prac pozbawionych początku) oraz ściśle z tym związana kwestia ostatecznego ksztaltu rozpraw, wynikająca z nieustannej pracy Witkacego nad tekstami, ktore zmienialy wielokrotnie swą postac i tytuly. Świadczą o tym liczne skreślenia, uzupelnienia, zmiany numeracji, przesuniecia fragmentow jednej rozprawy do innej, „wedrujące” miedzy roznymi tekstami dodatki.