Zaprezentowana w artykule odpowiedź na pytanie zadane w tytule jest następująca: tak, przebaczenie może być osiągnięte w stosunkach międzynarodowych, nawet jeżeli zdarza się to rzadko, jest trudne do osiągnięcia i nie jest doskonałe. W pierwszej części artykułu autor omawia kilka istotnych etapów przebaczenia jako odpowiedzi na zadaną krzywdę. Pierwszym krokiem jest rezygnacja z zemsty, następnym – rezygnacja z dochodzenia sprawiedliwości przed sądem. Jednak najgłębszy sens przebaczenia został doskonale objawiony w Ewangelii. Autor podkreśla, że przebaczenie jest przede wszystkich działaniem Boga, zrealizowanym przez Jezusa Chrystusa w tajemnicy Odkupienia. Z chrześcijańskiego punktu widzenia każde przebaczenie dokonane przez człowieka jest zakorzenione w Bożym miłosierdziu i Jego nakazie miłosierdzia skierowanym do wszystkich Jego uczniów. Przypowieść o synu marnotrawnym (Łk 15, 11–32) wskazuje, że istotą przebaczenia jest wola pojednania ze sprawcą zła, którego brak jest uznawany za większe zło niż to, którego dopuścił się winowajca.Druga część tekstu zawiera refleksję na temat niektórych przykładów wysiłków podejmowanych przez Kościół katolicki w Polsce na rzecz budowania postawy przebaczenia. Jak się wydaje, pierwszy z nich zakończył się sukcesem (pojednanie polsko-niemieckie), ale kolejne (dotyczące pojednania polsko-rosyjskiego i polsko-ukraińskiego) nie przyniosły już takich efektów. Autor zastanawia się nad przyczynami tego stanu, wskazując na znaczenie dobrego przygotowania procesu pojednania między różnymi narodami i państwami. W konkluzji autor wyjaśnia, dlaczego proces przebaczania musi mieć charakter ciągły i co należy zrobić, aby go wesprzeć.