Artykuł przynosi garść uwag do zagadnienia „kolektywnych ram konceptualnych”. Jedną z najważniejszych ram jest retoryczny system komponowania wypowiedzi. Reguły tego systemu łączą nadawców i odbiorców wykształconych w tej samej kulturze. Również wielkie systemy kulturowe (polityka, religia, nauka, sztuka) działają jako wspólnoty komunikacyjne oparte na wspólnej znajomości tych samych reguł tworzenia i wymiany komunikatów. Jak odbywa się to łączenie nadawców i odbiorców, dzięki czemu wymiana między nimi jest skuteczna? Co się dzieje na punktach styczności, kiedy output jednego procesu twórczego przechodzi jako input do następnego, a tych przeniesień jest bardzo dużo? Jak jest kontrolowana adekwatność tych przeniesień zapewniająca ponawianie emergencji tych samych znaczeń?