Ps 74(73),12 zainspirował całą serię rozważań o charakterze teologicznym, egzegetycznym i geograficznym, podjętych przez autorów wczesnochrześcijańskich. Przywoływanie tego wersetu w dziełach o różnym charakterze sugeruje, że odgrywał on niemałą rolę w starożytnej egzegezie chrześcijańskiej Ojcowie Kościoła przede wszystkim nadawali Ps 74(73),12 znaczenie soteriologiczne. Po pewnym czasie pojawił się wyraźny wątek topograficzny, w którym wyrażenie: „[Bóg] pośrodku ziemi dokonał zbawienia” było odnośnikiem do Ziemi Świętej. To tam wypełniło się Boże dzieło odkupienia. Z tego powodu ten rejon stał się centrum świata. Ponadto Jerozolima nigdy nie utraciła swego szczególnego znaczenia, stąd pojawiają się motywy związane z historią, teologią i duchowością świętego miasta. W tej perspektywie Jerozolima jawiła się jako centrum ziemi. Pod wpływem zbiorowej wyobraźni chrześcijańskich pielgrzymów “pępkiem świata” było miejsce ukrzyżowania Zbawiciela – Golgota. W opisach starożytnych źródeł Ziemia Święta była postrzegana jako swoisty i unikalny przedmiot nie tylko refleksji teologicznej, ale także historyczno-geograficznej.