Η παρούσα διδακτορική διατριβή εξετάζει τον μετασχηματιστικό ρόλο των αναδυόμενων τεχνολογιών –όπως η Εικονική Πραγματικότητα (VR), η Επαυξημένη Πραγματικότητα (AR) και η Μικτή Πραγματικότητα (MR)– στον χώρο της δημοσιογραφίας και της επικοινωνίας. Οι τεχνολογίες αυτές επαναπροσδιορίζουν τον τρόπο παραγωγής, διάχυσης και κατανάλωσης των ειδήσεων, μετακινώντας το επικοινωνιακό μοντέλο από την παραδοσιακή αφήγηση προς την εμβυθιστική εμπειρία, όπου το κοινό συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία «story-living». Η έρευνα υιοθετεί μικτή μεθοδολογία, συνδυάζοντας ποσοτική ανάλυση μέσω ερωτηματολογίων και ποιοτική διερεύνηση μέσω ομάδων εστίασης (focus groups). Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη Γενιά Ζ, η οποία αντιμετωπίζει το ψηφιακό περιβάλλον ως οργανικό κομμάτι της καθημερινότητάς της, γεγονός που καθιστά τις εμβυθιστικές τεχνολογίες ιδιαίτερα ελκυστικές αλλά και απαιτητικές ως προς τις προσδοκίες διαδραστικότητας, αξιοπιστίας και διαφάνειας. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν ότι η εμβυθιστική δημοσιογραφία μπορεί να ενισχύσει την κατανόηση, την ενσυναίσθηση και τη συμμετοχή του κοινού, ιδιαίτερα σε σύνθετα κοινωνικά και ανθρωπιστικά ζητήματα. Παράλληλα, όμως, δημιουργεί νέες ηθικές προκλήσεις που σχετίζονται με την αληθοφάνεια, τη συναισθηματική επίδραση και την προστασία προσωπικών δεδομένων, ειδικά όταν αξιοποιούνται εξωτερικές τεχνολογικές πλατφόρμες. Η έρευνα εξετάζει επιπλέον τον τρόπο με τον οποίο οι αίθουσες σύνταξης μπορούν να ενσωματώσουν αποτελεσματικά τις τεχνολογίες XR, λαμβάνοντας υπόψη οικονομικούς, οργανωτικούς και τεχνολογικούς περιορισμούς. Τέλος, προτείνονται πρακτικές κατευθύνσεις για την υπεύθυνη αξιοποίηση των εμβυθιστικών τεχνολογιών στη δημοσιογραφία, με στόχο τη δημιουργία βιώσιμων και αξιόπιστων μοντέλων ενημέρωσης που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της ψηφιακής εποχής.