Το ανθρώπινο μικροβίωμα αναφέρεται στα πολύπλοκα μικροβιακά συστήματα που αποικίζουν διαφορετικές θέσεις στο σώμα μας και επηρεάζουν σημαντικά την ομοιόσταση και τη συνολική υγεία. Οι διαταραχές του μικροβιώματος της γαστρεντερικής οδού ενός οργανισμού, μπορεί να έχουν σημαντικές συνέπειες, ιδιαίτερα σοβαρές ώστε να οδηγήσουν σε σημαντικά και μακροχρόνια επακόλουθα. Η ποικιλομορφία του μικροβιώματος φαινομενικά αποτελεί σημαντικό δείκτη υγείας του οργανισμού. Το αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι ο προσδιορισμός υποψήφιων προβιοτικών στελεχών που έχουν απομονωθεί και ταυτοποιηθεί από τον εντερικό σωλήνα σαλιγκαριού Cornu aspersum (Müller, 1774), και έχουν την ικανότητα να ασκούν ευεργετική δράση στον ξενιστή μέσω της ανοσοτροποποιητικής τους δράσης και της ικανότητας τους να βελτιώνουν τη δράση και τη σύσταση του μικροβιώματος του εντέρου. Συμπληρωματικά, στόχος της παρούσας εργασίας αποτελεί η κατασκευή προβλεπτικού μοντέλου για την ανοσοτροποποιητική δράση υποψήφιων προβιοτικών στελεχών. Συνολικά 10 από τα 126 στελέχη, εμφάνισαν την ικανότητα να ξεπερνούν την άμυνα του γαστρεντερικού σωλήνα, να προσκολλώνται και να αλληλεπιδρούν με το εντερικό επιθήλιο και να τροποποιούν τις έμφυτες κυτταρικές και χημικές αποκρίσεις των σαλιγκαριών. Τα στελέχη αυτά ταυτοποιήθηκαν σε τρία είδηεκ των οποίων το Lactococcus lactis subsp cremoris (19A), παρουσίασε την ικανότητα προσκόλλησης στον εντερικό βλεννογόνο, αντιβακτηριακή και ανοσοτροποποιητική δράση έπειτα από τη χορήγηση μέσω της τροφής στα σαλιγκάρια, ενάντια του λοιμογόνου στελέχους Listeria monocytogenes (SN3). Η λοιμογονικότητα του SN3 χαρακτηρίζεται από την θνησιμότητα που προκαλούσε και την τροποποίηση των έμφυτων κυτταρικών και χημικών αποκρίσεων του σαλιγκαριού ενώ η χορήγηση του 19A, μείωσε την επίδραση της λοιμογονικότητας του SN3. Η μεταγονιδιωματική ανάλυση του μικροβιώματος των πέντε τμημάτων του πεπτικού σωλήνα του σαλιγκαριού επέδειξε των διαχωρισμό τους με βάση την βακτηριακή τους σύσταση. Η στοματικη μάζα παρουσίασε την μεγαλύτερη διαφοροποίηση στην βακτηριακή της σύσταση ενώ το έντερο την μεγαλύτερη βακτηριακή ποικιλότητα. Η οικογένεια Mycoplasmataceae, με κύριους εκπροσώπους μη καλλιεργήσιμα βακτήρια, βρίσκονταν σε μεγαλύτερη αφθονία σε όλα τα τμήματα κατά μήκος του πεπτικού συτήματος. Η χορήγηση του SN3 μείωσε την αφθονία της οικογένειας Mycoplasmataceae και παράλληλα προκάλεσε αύξηση της οικογένειας Enterococaceae. Αντίθετα, η χορήγηση του 19Α σε συνδυασμό με το στέλεχος SN3 βοήθησε στην διατήρηση της εντερικής μικροχλωρίδας διατηρώντας τα επίπεδα αφθονίας της οικογένειας Mycoplasmataceae και εμποδίζοντας την αύξηση ευκαιριακών παθογόνων της οικογένειας Enterococcaceae, ενώ παράλληλα αύξησε την αφθονία του γένους Lactococcus. Στα απεκκρίματα των ζώων της πειραματικής σειράς του SN3 παρατηρήθηκε αύξηση των βακτηριακών πλυθησμών της οικογένειας Enterobacteriaceae σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες πειραματικές σειρές, μια οικογένεια βακτηρίων που σχετίζεται με τη διάσπαση της κυτταρίνης. Επίσης, στην πειραματική σειρά που δόθηκε συνδυαστικά το 19Α και το SN3 η οικογένεια Enterobacteriaceae αν και παρατηρείται αυξημένη σε σχέση με το μάρτυρα τα ποσοστά αφθονίας είναι μειωμένα σε σχέση με την πειραματική σειρά SN3. Συνολικά, το στέλεχος 19Α ασκεί προβιοτική και αντιβακτηριακή δράση έναντι του υπερλοιμογόνου στελέχους SN3 στο Cornu aspersem. Οι πληροφορίες που παρουσιάζονται συμβάλλουν τόσο στην κατανόηση του τρόπου δράσης των προβιοτικών μικροοργανισμών στο γαστρεντερικό σωλήνα του Cornu aspersum όσο και στη διαδικασία της επιλογής τους μέσω της ανάπτυξης ενός προβλεπτικού μοντέλου για την ικανότητα της ανοσοτροποποιητικής δράσης υποψήφιων προβιοτικών στελεχών.