Η αφορμή για το θέμα της διατριβής προήλθε από το έργο του Roland Barthes, Sade, Fourier, Loyola (1971). Καθώς όμως το ζητούμενο της έρευνας δεν ήταν, με λογοτεχνικούς όρους, η «απόλαυση του κειμένου», αλλά η επεξεργασία της σύνδεσης ουτοπίας και σεξουαλικότητας κατά το πέρας της περιόδου του Γαλλικού Διαφωτισμού, παραλείφθηκε το έργο του Loyola. Η διδακτορική διατριβή συνδέθηκε ευθύς εξαρχής με την ιδέα ενός διανοητικού «ρίσκου», την αποστασιοποίηση από τη γενική παραδοχή σύμφωνα με τον οποία ο «πορνογραφικός» χαρακτήρας του έργου Sade συνιστά τον κυριότερο, σχεδόν αποκλειστικό, ορίζοντα ανάγνωσης του έργου του, καθώς και την κριτική εξέταση της κατάταξης του Fourier στη χορεία των σοσιαλιστών στοχαστών, την οποία εισηγήθηκε ο Friedrich Engels. Η διατριβή στηρίχθηκε όχι τόσο στις δευτερογενείς, θεωρητικές επεξεργασίες, όσο στις πηγές και στην αρχειακή έρευνα.