Κατά τη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών, έχουν καλλιεργηθεί και διαδοθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο θεωρητικές και πρακτικές προσεγγίσεις προληπτικής και προγραμματισμένης συντήρησης στη διαχείριση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Τα παραπάνω παραδείγματα διακρίνονται από μια προσπάθεια ελέγχου των αποφάσεων και κατά συνέπεια από μια πιο αποτελεσματική χρήση των περιορισμένων πόρων. Η χρήση της ανάλυσης κινδύνου υιοθετήθηκε με σκοπό την ιεράρχηση των επεμβάσεων, τη μείωση του κόστους και των απωλειών και την αύξηση του οφέλους και της ποιότητας των αποτελεσμάτων συντήρησης. Παρά τις νέες αυτές προσπάθειες, είναι απαραίτητο να διαμορφωθούν επαρκώς οι μέθοδοι, οι διαδικασίες και τα εργαλεία. Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι λοιπόν διττός, αφενός, να παρέχει καλύτερη εκτίμηση των υφιστάμενων αποτελεσμάτων και αφετέρου, να συμβάλει στη βελτίωσή τους. Η έρευνα συνίσταται σε μια κριτική ανάλυση διαφόρων προσεγγίσεων διαχείρισης κινδύνου για την αρχιτεκτονική κληρονομιά, που βασίζεται στη μελέτη των καθοριστικών τους παραγόντων, στον προσδιορισμό της έννοιας του κινδύνου, στη διερεύνηση των φάσεων της διαδικασίας διαχείρισης κινδύνου, στην ταξινόμηση και σύγκριση διαφορετικών μεθόδων αξιολόγησης κινδύνου. Η ανάλυση στηρίζεται τόσο στη βιβλιογραφική έρευνα της διαχείρισης κινδύνων στην αρχιτεκτονική κληρονομιά όσο και σε διαφορετικά επιστημονικά πεδία. Επιπλέον, η ανάλυση υποστηρίζεται από δύο παραδείγματα πρακτικών εφαρμογών. Συμπερασματικά, η επιλογή και η κριτική ανάλυση διαφορετικών μεθόδων και εργαλείων, καθώς και η μελέτη σε πρακτικό επίπεδο, προτείνουν μια μεθοδολογική προσέγγιση στη διαχείριση κινδύνου για την αρχιτεκτονική κληρονομιά, η οποία αντιτίθεται σε μια αποσπασματική θεώρηση των προβλημάτων και της επίλυσής τους και προάγει τον συντονισμό των διαφορετικών επιπέδων της διαδικασίας της συντήρησης και της διεπιστημονικότητας.