Οι ψηφιακές πραγματικότητες, όπως η εικονική (VR) ή η επαυξημένη πραγματικότητα (AR), μπορούν να συμπληρώσουν τις παραδοσιακές μεθόδους εκμάθησης αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Οι δυνατότητες ανάμειξης του πραγματικού και του εικονικού περιβάλλοντος, που καθίσταται δυνατή από την AR, θα προωθήσουν την οικειοποίηση των σχέσεων μεταξύ της αρχιτεκτονικής και του περιβάλλοντός της. Η VR θα επέτρεπε την αντιμετώπιση διαφορετικών καταστάσεων από τον φοιτητή αρχιτεκτονικής. Η διδακτορική εργασία στοχεύει στη συμβολή πιθανών χρήσεων διαδραστικών εικονικών περιβαλλόντων από τα οποία μπορούν να αναδυθούν νέες εκπαιδευτικές μέθοδοι διδασκαλίας αρχιτεκτονικής. Οι μετασχηματισμοί στις μεθόδους διδασκαλίας που σχετίζονται με τις ψηφιακές τεχνολογίες ξεφεύγουν εντελώς από τη διδασκαλία της αρχιτεκτονικής, η οποία παραμένει σταθερά ριζωμένη στην παράδοση. Η ερευνητική μέθοδος που αναπτύξαμε συνίστατο στη διεξαγωγή ερευνών μεταξύ φοιτητών αρχιτεκτονικής. Επιπλέον, έχουμε αναπτύξει ψηφιακές εφαρμογές και τις δοκιμάσαμε στο μάθημα του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού. Τέλος, έχουμε συνθέσει αυτές τις εμπειρίες για να προσδιορίσουμε τις δυνατότητες και τα τα όρια της ψηφιακής πραγματικότητας και των εικονικών εμβυθιστικών περιβαλλόντων που χρησιμοποιούνται στη διδασκαλία της αρχιτεκτονικής.