Η παραγωγή προφορικού λόγου είναι μία μορφή επικοινωνίας που επιτυγχάνεται μέσω πολλών και διαφορετικών νοητικών και γλωσσικών διεργασιών. Αν και φαινομενικά, η εκφορά του προφορικού λόγου φαίνεται να συμβαίνει αβίαστα, διαφορετικοί νοητικοί και κινητικοί μηχανισμοί φαίνεται να αλληλεπιδρούν για την επίτευξή του. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι παύσεις σιωπής που διακόπτουν τη ροή του προφορικού λόγου, δεν φαίνεται να εμφανίζονται τυχαία αλλά να συνδέονται με συγκεκριμένες νοητικές λειτουργίες, όπως η οργάνωση και ο σχεδιασμός των προτάσεων καθώς και η ανάσυρση και εύρεση της κατάλληλης λέξης-στόχου από το νοητικό υλικό. Μέχρι σήμερα τα ερευνητικά δεδομένα είναι λιγοστά αναφορικά με τα πρότυπα εμφάνισης των παύσεων σιωπής σε διακριτά είδη αφήγησης, τόσο σε υγιείς ομιλητές, όσο και σε ασθενείς με επίκτητες διαταραχές λόγου. Η παρούσα μελέτη στοχεύει στο να διευρύνει τα υπάρχοντα ερευνητικά ευρήματα και εστιάζει στη διερεύνηση της λειτουργίας των παύσεων σιωπής σε υγιείς ομιλητές και ασθενείς με αφασία, κατά τη χρόνια φάση του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, σε δύο διακριτά είδη αφήγησης καθώς και τη σχέση ανάμεσα στις μεταβλητές των παύσεων, την επίδοση σε νευροψυχολογικές δοκιμασίες και νευροανατομικές μεταβλητές, φαιάς και λευκής ουσίας. Στην πρώτη μελέτη, η διάρκεια και η συχνότητα των παύσεων διερευνώνται σε σχέση με το ρυθμό άρθρωσης και το ρυθμό ομιλίας στα δύο διακριτά είδη αφήγησης σε υγιείς ομιλητές. Στην συνέχεια, εξετάζεται κατά πόσο η συχνότητα των παύσεων, όπως προκύπτει από τα διακριτά είδη αφήγησης, μπορεί να συσχετιστεί με την επίδοση σε νευροψυχολογικές δοκιμασίες, ενώ στο τέλος διερευνάται κατά πόσο η διάρκεια των παύσεων μπορεί να προβλεφθεί από φλοιικούς και υποφλοιικούς δείκτες, χωριστά για το κάθε είδος αφήγησης. Στη δεύτερη μελέτη, η διάρκεια και η συχνότητα των παύσεων διερευνώνται σε ασθενείς με αφασία. Αρχικά, εξετάζεται η ύπαρξη διαφορών στη διάρκεια και τη συχνότητα των παύσεων καθώς και στο ρυθμό άρθρωσης και ομιλίας ανάμεσα στα δύο διακριτά είδη αφήγησης καθώς και σε σχέση με τους αντίστοιχους δείκτες των υγιών ομιλητών. Επιπρόσθετα, διερευνάται η ύπαρξη σχέσης ανάμεσα στις παύσεις σιωπής και την επίδοση σε νευροψυχολογικές δοκιμασίες καθώς και νευροανατομικούς δείκτες βλαβών του αριστερού ημισφαιρίου. Τέλος, στην τελευταία μελέτη, αξιολογείται ο πιθανός ρόλος των παύσεων στην εμφάνιση γλωσσικών λαθών, φωνημικών και σημασιακών παραφασιών, στην ομάδα των ασθενών. Συνολικά, τα αποτελέσματα και από τις τρεις μελέτες, μέσω του συνδυασμού γλωσσικών, νευροψυχολογικών και νευροανατομικών δεδομένων, υποδεικνύουν ότι διαφορετικά είδη αφήγησης μπορεί να σχετίζονται με διακριτές νοητικές λειτουργίες και να υποστηρίζονται από διαφορετικές ανατομικές δομές, ενισχύοντας τις ενδείξεις ότι οι παύσεις σιωπής καθρεφτίζουν τις νοητικές διεργασίες που λαμβάνουν χώρα κατά την εκφορά του προφορικού λόγου.