Η παρούσα διατριβή αφορά στην προσπάθεια ποσοτικής και ποιοτικής συσχέτισης των σημάτων της φωταύγειας που εκπέμπονται έπειτα από τις εξής μεθόδους, τη θερμοφωταύγεια (TL), την οπτικά προτρεπόμενη φωταύγεια (OSL), καθώς και την προτρεπόμενη φωταύγεια υπέρυθρης ακτινοβολίας (IRSL), σε υλικά-δοσίμετρα φυσικής προέλευσης. Τα συγκεκριμένα υλικά τα οποία αναφέρονται στην παρούσα εργασία είναι, α) φυσικός φθορίτης CaF2:N, β) γύψος, β) δύο δείγματα απατίτη (Durango, Mexico) διαφορετικής κοκκομετρικής σύστασης και γ) τρείς K-άστριοι με κωδική ονομασία, ELD1, VRS3 και MRK4. Η επιλογή των ανωτέρω έγινε εξαιτίας των φωταυγειακών χαρακτηριστικών που διαθέτουν. Το πρώτο πειραματικό μέρος της διατριβής αποτελεί απόπειρα συσχέτισης των σημάτων εκπομπής του φθορίτη, έπειτα από προτροπή, είτε μέσω θέρμανσης, είτε μέσω έκθεσης σε μονοχρωματική ακτινοβολία στην περιοχή του μπλε φάσματος, για 15 διαφορετικούς χρόνους προτροπής, από 0 έως 2000 s . Στο δεύτερο πειραματικό μέρος της διατριβής μελετήθηκαν τρία υλικά, ο απατίτης, η γύψος και ο άστριος με κωδικό όνομα ELD1. Στο δεύτερο αυτό μέρος περιγράφεται η προσπάθεια συσχέτισης του σήματος μεταξύ της OSL και της IRSL, για 10 διαφορετικούς χρόνους μεταξύ 0 και 500 s. Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε η μέτρηση του σήματος της LM-OSL για χρόνο διέγερσης 1000 s. Το τρίτο και τελευταίο πειραματικό μέρος περιγράφει την προσπάθεια συσχέτισης των σημάτων προτρεπόμενης φωταύγειας με τη χρήση, τόσο ορατής ακτινοβολίας, όσο και υπέρυθρης στην περίπτωση των τριών καλιούχων αστρίων. Στη διαδικασία αυτή εφαρμόστηκαν δύο πρωτόκολλα, το ένα αναφέρεται στο πρωτόκολλο που χρησιμοποιήθηκε στο δεύτερο πειραματικό μέρος και το δεύτερο ακολουθεί την αντίστροφη διαδικασία προτροπής του προηγούμενου (πρώτη προτροπή με OSL και δεύτερη προτροπή με IRSL) .Εν κατακλείδι, τα αποτελέσματα της παρούσας διατριβής, α) επιβεβαιώνουν περαιτέρω την ορθότητα του μοντέλου του Jain et al. (2012), αναδεικνύοντας την αδυναμία - παράληψη του μοντέλου, που δεν είναι άλλη από την εξάρτηση της αδιάστατης παραμέτρου της πυκνότητας ρ΄ από τον χρόνο προτροπής, β) αναδεικνύουν την αναγκαιότητα μαθηματικής ανάλυσης των καμπυλών διάσπασης OSL, καθώς και γ) αφήνουν υποσχέσεις για πειραματική αντιμετώπιση ενός φαινομένου εξασθένισης, το οποίο είναι υπεύθυνο για την ισχυρή υποτίμηση της ηλικίας που υπολογίζεται με τη χρήση φωταύγειας σε καλιούχους αστρίους και απατίτες.