Στην παρούσα διδακτορική διατριβή, εξετάζεται -μέσα από τους ειδικούς και τους εμπειροιγνώμονες- η Θεωρία της Ώθησης και οι πιθανές εφαρμογές της στον αμυντικό (κυρίως) τομέα. Το πρόβλημα αυτό, το οποίο βρίσκεται στη διεπαφή της οικονομικής επιστήμης, της επιχειρησιακής έρευνας, του σχεδιασμού, της λήψης απόφασης αλλά και κοινωνικών επιστημών, έχει πρόσφατα προσελκύσει το έντονο ενδιαφέρον του δημοσίου τομέα στο πλαίσιο της εξοικονόμησης πόρων αλλά και αποτελεσματικότερης κατανομής των υπαρχόντων. Η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων αλλά και οι υπεύθυνοι λήψης απόφάσης στον τομέα της άμυνας συνήθως επιλέγουν σε συνθήκες αβεβαιότητας και χάους. Ποικίλοι παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν τις υφιστάμενες διαδικασίες λήψης απόφασης (Decision Making Processes). Στην παρούσα διατριβή, αναθεωρούμε τις πρακτικές και αξιολογούμε την επάρκεια των εφαρμοζόμενων «βημάτων» μεταξύ των αποφάσεων για τη χάραξη πολιτικής αλλά και των στρατιωτικών δραστηριοτήτων και αναλύουμε μερικά από τα εργαλεία που είναι προσβάσιμα στην ηγεσία. Στόχος μας είναι να καταδείξουμε πώς ο αμυντικός τομέας (κυρίως) δύναται να χρησιμοποιήσει την αρχιτεκτονική της επιλογής και τα ευρήματα της Θεωρίας της Ώθησης, ώστε να οδηγηθούμε σε καλύτερες επιλογές αλλά και να προτείνουμε εργαλεία που μπορούν να ωφελήσουν σημαντικά τη διαδιακασία λήψης απόφασης ή / και το πλαίσιο που πρέπει να εφαρμοστεί ώστε να μεγιστοποιήθεί η αποτελεσματικότητα της κατανομής των πόρων.Στη διατριβή παρατίθεται μία αναλυτική επισκόπηση των υφιστάμενων εργαλείων της ώθησης. Χρησιμοποιήσαμε ένα μοντέλο πρόβλεψης για να εξετάσουμε ώστε εάν οι προβλέψεις των ενεργειών ενός μέρους (Leader) μπορούν να χρησιμοποιηθούν ώστε να οδηγήσουν στη βέλτιστη λειτουργία απόκρισης του δεύτερου μέρους (Follower). Το μοντέλο αυτό μπορεί να συσχετίζει αποτελεσματικά συγκεκριμένα ερεθίσματα, οδηγώντας κατ 'αυτό τον τρόπο σε αυτόματες επιθυμητές επιλογές και συμπεριφορές, ευρέως αποδεκτές ως πιο οικονομικά συμφέρουσες. Ο μεγάλος αριθμός πειραμάτων πρόβλεψης και τα αποτελέσματά μας, δείχνουν ότι η προβλεψιμότητα είναι αρκετά υψηλή, τόσο από την άποψη της διακύμανσης των σφαλμάτων πρόβλεψης όσο και από την άποψη του σημείου / κατεύθυνσης της αλλαγής αυτών. Είναι φανερό ότι θα μπορούσαν να συνδράμουν στην αλλαγή των διαδικασιών λήψης απόφασης ώστε να μειωθούν τα κόστη και να μεγιστοποιηθούν τα αποτελέσματα της κατανομής των υπαρχόντων πόρων. Για την ανάλυσή μας εξετάζουμε μια σειρά από μεθόδους και μοντέλα, κυρίως γύρω από τη μέθοδο Θ (theta model), που έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα από τα καλύτερα μοντέλα πρόβλεψης. Δείχνουμε ότι υπάρχουν μοντέλα ικανά να παράγουν καλύτερες επιδόσεις προβλέψεων σε σχέση με τα σχετικά κριτήρια αναφοράς, kαι εξετάζουμε τις συνέπειες των διαρθρωτικών αλλαγών σε αυτές τις σειρές. Παραθέτουμε παραδείγματα, στα οποία η προβλεψιμότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση όχι μόνο των υποκείμενων οικονομικών δαπανών αλλά και όλων των δαπανών που σχετίζονται με στρατιωτικές δραστηριότητες. Οι προτάσεις μας επικεντρώνονται στο σχεδιασμό ενός κατάλληλου πλαισίου επιλογών με στόχο την αναβάθμιση των διαδικασιών λήψης απόφασης (DMPs) μέσα από τα ευρήματα της Θεωρίας της Ώθησης και των Συμπεριφορικών Οικονομικών. Τα αποτελέσματα παρέχουν χρήσιμα συμπεράσματα για την αξιολόγηση της επίδοσης και των παρεχόμενων κινήτρων του υπό εξέταση μηχανισμού. Με δεδομένο τη διαμόρφωση ενός νέου μοντέλου απόφασης μέσω του παρεχόμενου εργαλείου πρόβλεψης σε ότι αφορά στα τρία επίπεδα λήψης απόφασης (στρατηγικό, επιχειρησιακό και τακτικό), είναι εφικτή η μείωση των λειτουργικών και επιχειρησιακών δαπανών και η ορθότερη κατανομή των διατιθέμενων πόρων.