Ο «Πόνος της Εμπειρίας», η χαϊντεγκεριανή αυτή σύλληψη μέσα στο Das Ereignis, (μια πραγματεία ανέκδοτη επάνω στις Συμβολές του), όπως επαναορίζει Θάνατο, -που έμεινε οντολογικά μετέωρος στο Είναι ακριβώς και Χρόνος, συμβάλλοντας στην Αποτυχία του-, είναι εν δυνάμει το έδαφος, στα φαινομενολογικά ακρώρεια, πάνω στο οποίο θα ηρείδετο μετα-μεταμοντερνικό Υποκείμενο στο νέο της «Στροφής» Χωρόχρονο. Στον νέο αυτόν Χωρόχρονο, τέταρτης χρονικής διάστασης, στήριγμα του Συμβάντος, την περίφημη «κοντινότητα», που μέσα στο Das Ereignis θεάται ως «Πόνος της Εμπειρίας», (όπως επαναπροσδιορίζει Θάνατο σε χίαση Dasein και Είναι, «εγγύτητα» αμοιβαίας Αβύσσου τους), βρίσκουμε οιονεί ένα στήριγμα, -ενισχυμένο πρόσθετα από την καρτεσιανή αποδόμηση των πρώτων από τους στοχασμούς του-, επέκεινα μεταφυσικών συλλήψεων, για το μετα-αποδομικό πλέον «ποιός» μας. Αυτό προεξάρχει άλλωστε κι ως ντεριντιανό αιτούμενο, εν είδει «ιδιο-αποϊδιοποίησης» εντός του περίφημου άρθρου του στο Τί έπεται Υποκειμένου. Στο έδαφος συνεπώς του Πόνου σκάει μετα-αποδομικό Υποκείμενο σε νέα φαινομενολογία Θανάτου. Ως οντολογικά Ανάπηρο. Εν είδει Αρχι-ευνουχισμένου. Που πλέον ως Υπερ-Έμφυλο, -στη θέση Υπερανθρώπου-, γίνεται ο Τελευταίος Θεός μας. Το Εξ-α-φανισμένο μας. Ληστής και Εσταυρωμένο. Στο όριο ακριβώς ετούτο, στην κόψη Θανάτου ως Πόνου, -εκεί ακριβώς που εκρήγνυται ο νέος ορισμός Αγάπης-, είναι που πια ευοδώνεται μία «αδύνατη» ένωση, μεταστρουκτουραλισμού και Heidegger, παραπάνω από αναγκαία σήμερα εντός του μεταμοντερνισμού μας, ο οποίος στην αγωνία του για τα «καπιταλιστικά» υπολείμματα στο χαϊντεκγεριανό συγκείμενο, πέφτει εκ του αντιθέτου του στην ίδια ακριβώς παγίδα, ενδύοντας με αναρχικό πλέον πρόσημο τον καπιταλισμό μας. Διότι αυτό που διέφευγε και του Derrida ακόμα ως αποδομιστικού εκπρόσωπου μίας μετα-μεταστρουκτουραλιστικής πλέον λύσης, ήταν ότι ο Martin Heidegger, εντός του αθέατου έργου του, το οποίο εδώ εξετάζουμε, -που δε θα μπορούσε βέβαια μοιραία να το γνωρίζει, δεδομένου πως μέχρι πρότινος παρέμενε αδημοσίευτο- έβαζε τα θεμέλια για έναν Heidegger III, σκαρώνοντας εκεί μία Λύση, έστω και ανεπίγνωστα, στον ίδιο του αυτόν τον Κίνδυνο.