Η διατριβή επικεντρώνεται σε αυτό που αποκαλεί εμπειρία ορίου. Η εμπειρία αυτή συνδέεται με αυτό που ο Βιτγκενστάιν αποκαλεί “εμπειρία πρόσκρουσης στο όριο” και με αυτό που ο Λακάν θα αποκαλούσε εμπειρία του πραγματικού . Η περιγραφή μίας τέτοιας εμπειρίας αντλεί επίσης από αυτό που η Diamond αποκαλεί “δυσκολία της πραγματικότητας”. Τέτοιες εμπειρίες μοιάζει να έχουν απόλυτη αξία και ως απόλυτη εννοώ την αξία που μοιάζει να μην μπορεί να τύχει έκφρασης στη γλώσσα. Έτσι οι εμπειρίες αυτές μοιάζει να οδηγούν κατ' ανάγκην στην παραγωγή ανοησίας θέτοντας ένα πρόβλημα σε σχέση με το νόημά (meaning) τους. Αυτό που διακυβεύεται σε αυτές τις εμπειρίες είναι το πώς κάτι που μοιάζει να έχει απόλυτη αξία μπορεί να αρθρωθεί στη γλώσσα. Η διατριβή θέτει ως διακύβευμα την αποδοχή του ότι το νόημα δε θεμελιώνεται μεταφυσικά αλλά αναδύεται ως δυνατότητες προς οικειοποιήση, δυνατότητες που συνδέονται με τη χρήση της γλώσσας σε διαφορετικά πλαίσια μορφών ζωής. Ο στόχος της διατριβής είναι λοιπόν να εξετάσει μία έννοια νοήματος που μπορεί να εμπεριέξει τέτοιες εμπειρίες και να επιτρέψει “την απόλυτη αξία” χωρίς να καθιστά απαραίτητη την εγκατάλειψη της εν χρήσει γλώσσας (της καθημερινής γλώσσας). Στην διατριβή υποστηρίζεται η θέση ότι τόσο ο Βιτγκενστάιν όσο και ο Λακάν μας παρέχουν τα εργαλεία της σκέψης για να χειριστούμε τέτοιες εμπειρίες, χωρίς να προσπαθούμε να θεμελιώσουμε το νόημα εξω απο την καθημερινή γλώσσα.