Η παρούσα διατριβή διαπραγματεύεται την περιγραφή των απολιθωμένων χελωνών της Ελλάδας, εστιάζοντας στη λεπτομερή περιγραφή χιλιάδων δειγμάτων που προέρχονται από περισσότερες από 40 θέσεις, με πολλά νέα δείγματα αλλά και σχεδόν όλα που είχαν προηγουμένως δημοσιευτεί. Επιπλέον, αυτά τα είδη αναλύθηκαν σε ένα φυλογενετικό πλαίσιο, ενώ επιπλέον ερευνήθηκαν διάφορες υποθέσεις σχετικά με την εξάπλωση, το ρόλο τους στη βιοστρωματογραφία και η παλαιοοικολογία μέσα από ιστολογικές λεπτές τομές. Η ελληνική παλαιοχελωνοπανίδα είναι η πιο πλούσια και καλύτερα διατηρημένη στα Νότια Βαλκάνια με αρκετά χερσαία είδη (μικρού και μεγάλου μεγέθους) και γεωέμυδες. Επίσης εντοπίστηκαν σε μικρότερο βαθμό έμυδες και τριόνυχες, καθώς και ένα πλευρόδειρο. Σε γενικές γραμμές, η ταξινομική ποικιλία όπως περιγράφεται στην παρούσα διατριβή είναι αρκετά διαφορετική από ότι γνωρίζαμε προηγουμένως, καθώς διάφορα είδη γνωστά κατά το παρελθόν δεν προσδιορίζονται πλέον, άλλα είδη έχουν εντοπιστεί, ενώ τρία νέα είδη προτείνονται. Οι απολιθωμένες χελώνες εντοπίζονται από το Κάτω Μειόκαινο, αλλά η κύρια γεωγραφική τους εξάπλωση εμφανίζεται στο Άνω Μειόκαινο. Η εξέλιξη των διαφόρων κλάδων βρίσκεται σε καλή συμφωνία με τις σημαντικές γεωτεκτονικές και κλιματικές αλλαγές που συνέβησαν στην περιοχή της Μεσογείου κατά το παρελθόν. Σχετικά με τη φυλογενετική ανάλυση, ένας νέος πίνακας 81 χαρακτήρων ορίζεται, δίνοντας ελπιδοφόρα αποτελέσματα που επιτρέπουν την ανάλυση των φυλογενετικών σχέσεων και την εξελικτική σχέση των διαφόρων κλάδων των Testudinidae, όπως επίσης και την ανάπτυξη του γιγαντισμού σε αυτή την ομάδα. Η ελληνική απολιθωμένη πανίδα χελωνών, η οποία εντοπίζεται ανάμεσα από την Ευρασία και την Αφρική, είναι μεγάλης σημασίας για την εξέλιξη των διαφόρων κλάδων χελωνών από το Μειόκαινο μέχρι σήμερα. Τέλος, στην παρούσα διατριβή φαίνεται ότι η μελέτη των απολιθωμένων χελωνών μπορεί να συνεισφέρει σημαντικά στην καλύτερη γνώση της βιοστρωματογραφίας και της παλαιοοικολογίας της Ελλάδας.