Αυτή η διατριβή περιγράφει ένα διεπιστημονικό ερευνητικό πρόγραμμα το οποίο συνδυάζει τη διδασκαλία συγκεκριμένων θεατρικών κειμένων χρησιμοποιώντας τεχνικές από το εκπαιδευτικό δράμα, με στόχο την επαναδιαπραγμάτευση των ταυτοτήτων του μετανάστη ως άλλου και του ντόπιου ως εαυτού στο σχολικό περιβάλλον. Ωστόσο, ο πιο διευρυμένος στόχος της διατριβής είναι να αναβαθμίσει την παιδαγωγική αξία του θεατρικού κειμένου και να κάνει προτάσεις πάνω στην ένταξή του στη σχολική τάξη. Έτσι, η διατριβή κλείνει με ένα πρωτότυπο μοντέλο που συνδυάζει σκηνές από τα θεατρικά έργα με διάφορες τεχνικές υποκριτικής, με την ελπίδα ότι αυτό το μοντέλο θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης και εύφορο έδαφος για μελλοντική έρευνα πάνω στην παιδαγωγική του θεάτρου. Πιο συγκεκριμένα, η διατριβή περιγράφει το σχεδιασμό και τα αποτελέσματα μιας έρευνας που διεξήχθη στο Διαπολιτισμικό Λύκειο Ευόσμου Θεσσαλονίκης, στην οποία τρία θεατρικά κείμενα γύρω από τη μετανάστευση «διδάχθηκαν» σε Έλληνες και μετανάστες μαθητές μέσω συγκεκριμένων εργαστηρίων που σχεδιάστηκαν από την ερευνήτρια, με βάση τη μεθοδολογία του εκπαιδευτικού δράματος. Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν ιδιαίτερα θετικά αποδεικνύοντας τόσο την παιδαγωγική αξία του θεατρικού κειμένου ως τέτοιου όσο και του μέσου που επιλέχθηκε για την διδασκαλία του. Με αφορμή τα πολύ θετικά ερευνητικά αποτελέσματα η ερευνήτρια προχωρά σε νέες καινοτόμες προτάσεις που επαναπροσδιορίζουν τον εκπαιδευτικό ρόλο της τέχνης της υποκριτικής ως εργαλείου διερεύνησης των νοημάτων και των χαρακτήρων ενός θεατρικού κειμένου αλλά και ως εργαλείου εμβάθυνσης της κατανόησης του εαυτού και του άλλου.