W dominującej polskiej historiografii państwowa kampania antysemicka z lat 1967–1968, która doprowadziła do wygnania z Polski około 15 tysięcy osób o żydowskich korzeniach, przedstawiana jest jako odosobnione wydarzenie. Tymczasem była to kulminacja pewnego procesu, który trwał od lat 40. XX wieku. Po falach emigracji ocalałych z Holokaustu w latach 1946–1948 i 1956–1960 okres powszechnie nazywany „Marcem 1968” był trzecią taką falą w ciągu zaledwie dwudziestu lat istnienia PRL. Wyjeżdżali wówczas ludzie, którzy początkowo podjęli świadomą, często nieakceptowaną przez rodziny i znajomych decyzję o pozostaniu w Polsce, pokładając nadzieję w komunistycznej idei równouprawnienia i angażując się w budowę systemu sprawiedliwości społecznej. „Marzec” nie tylko wymusił emigrację wielu z nich, ale także zdefiniował akceptowalny model żydowskiej tożsamości i żydowskiej aktywności dla tych, którzy pozostali. Odnosząc się zarówno do zinstytucjonalizowanego, jak i wspólnotowego życia żydowskiego w Polsce po 1968 roku, autorka dowodzi, że wydarzenia Marca 1968 oznaczały koniec lewicowej, świeckiej, uniwersalistycznej tożsamości żydowskiej zakorzenionej w idei emancypacji. Pozbywając się żydowskich towarzyszy, PRL zrobił wówczas miejsce dla polityki tożsamości, w tym samym okresie zyskującej na znaczeniu po drugiej stronie żelaznej kurtyny. Żydowskość – a wraz z nią inne tożsamości mniejszościowe – definiowana inaczej niż tożsamość partykularna, etniczna, kulturowa czy religijna nie była już po Marcu możliwa.