Een goed arts dient als geen ander gebruik te maken van zijn zintuigen en te kunnen vertrouwen op zijn waarnemingen. Met een scherpe blik en een gevoelig netvlies, met twee oren voor zowel het leed en het lied achter het vertelde verhaal. Verder: voelen wat er goed zit en wat niet goed is. En soms wordt er zelfs een beroep gedaan op het smaak- en het reukorgaan. Is het een wonder dat een dergelijk zintuiglijk beroep in vrije uren leidt tot het de kost geven van oor en oog in concertzaal of museum? Of dat inzicht in en ook bewondering voor het menselijk functioneren zich voortzetten in liefde voor de schone kunsten? Ongetwijfeld hebben sommige artsen de weg omgekeerd bewandeld, en zijn ze door die zintuiglijkheid en verbeeldingskracht ooit tot de beslissing gekomen om later de geneeskunst te gaan beoefenen.