This study has been an exploration of physical accessibility of recently restored Museum of Turkish and Islamic Art, a historical space previously known as Ibrahim Pasha Palace. This exploration was done in two interrelated layers of research. First layer is a look into the history of heritage and museum studies in Turkey, investigating it under certain cultural policies and international conventions. The second layer is a look into the development of museum audience under the context of development of citizenship in Turkey. People with physical and sensory disabilities were focused as the target group under this context. These two layers were combined under examination of the people with physical and sensory disabilities as audience in a cultural heritage site that is utilized as a museum: Ibrahim Pasha Palace. This research is based on qualitative methods on site participant observation and in-depth interview. The main argument of this study is that Museum of Turkish and Islamic Art as a state museum and a historic space ensures only a partial physical accessibility to this audience group, prioritizing one section while neglecting other. Furthermore, I argue that this is the outcome of the centralized system that allows no authority in terms decision making to the state museums.

Bu çalışma tarihte İbrahim Paşa Sarayı olarak bilinen günümüzde yeni restore edilmiş Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nin fiziksel erişilebilirliğini incelemektedir. Bu iki katmanlı bir çalışmadır. İlk katman Türkiye'deki müzecilik ve kültürel miras tarihini uluslararası anlaşmalar ve kültür politikaları gözünden incelemeye çalışmıştır. İkinci katman ise vatandaşlık oluşumunun altında Türkiye'de müze izleyicisi olgusunun gelişimine bakmıştır. Fiziksel ve duyusal engelliler bu kapsamda odak grup olmuşlardır. Bu incelenen iki katman bu odak grubunun kültürel miras olan bir müze alanında izleyici olarak incelenmesi konusunda birleşmişlerdir.Bu çalışma yerinde gözlem ve mülakat gibi nitel analiz metotlarına dayanarak gerçekleştirilmiştir. Bu çalışmanın ana argümanı bir devlet müzesi ve tarihi bir yapı olarak Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nin bahsi geçen odak grup için kısmen bir erişilebilirlik sağlayabildiğini, odak grup içindeki belli bir kesimi öne çıkartırken, diğer kesimi göz ardı etmiş olduğunu iddia eder. Dahası bu çalışma, bu varılan ana argümanı devlet müzelerinin karar mekanizmalarını başka hiçbir kurumla paylaşmayan bir merkezi yapı tarafından idare edilmesine bağlar.

117