W dniach od 11 do 12 X 2004 r. odbyło się w Tarnobrzegu kolejne sympozjum KOINONIA. Celem owych spotkań teoretyków i praktyków cura pastoralis jest odnowa parafii w duchu Vaticanum II . W okresie bezpośrednio po Soborze Watykańskim II Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki, inicjując w ramach „ruchu żywego Kościoła” ruch odnowy parafii, czego wyrazem stały się m.in. sympozja KOINONIA , postulował „holistyczną” koncepcję duszpasterstwa. Mówiąc o budowaniu wspólnoty parafialnej, posłużył się obrazem budowy domu, podczas której „jest cały szereg akcji: trzeba kopać, trzeba przywieźć materiał [...], ale wiadomo, że jak przyjdzie wielu ludzi i każdy według swojej specjalności będzie coś robił, to z tego dom jeszcze nie powstanie. W związku z budowaniem może powstać też taki problem, który trzeba rozwiązać kompleksowo, powiedzmy problem wilgoci czy odwodnienia gruntu [...]. Jest więc wtedy szereg cząstkowych problemów i działań. Jednak przede wszystkim, żeby zbudować dom, potrzebny jest architekt, który ma całościową wizję. [...] Poszczególni wprowadzani do akcji ludzie nie muszą znać całego planu, ale ktoś jeden ogarnia całość i wie, że teraz trzeba to zrobić, potem przyjdzie etap następny, trzeba pamiętać o tym i tamtym, i wtedy dopiero wyjdzie całość. [...]. Dlatego dzisiaj mówi się, że tak zwany duszpasterz to jest właśnie człowiek, który jest tym budowniczym ogarniającym całość. On musi mieć całościową wizję. On nie może ulec aktywizmowi i mieć tylko problem, jak to wszystko z sobą pogodzić, w czasie zmieścić, żeby szło jedno po drugim, tylko on musi wiedzieć, do czego to zmierza, na jakim etapie teraz znajduje się ta wspólnota, która ma być budowana w Kościół żywy, jakie muszą być uruchomione procesy. Koordynowanie, kierowanie tym procesem według pewnej wizji to jest właśnie główne zadanie prezbitera” (Fragment tekstu).