20.yüzyılda tüm sanat dallarında olduğu gibi, müzikte de önemli değişim veyenilikler meydana gelmiştir. Bu dönemde, geleneksel Avrupa müziğinin en önemliunsurlarından biri olan tonaliteye yaklaşım değişmiş, yeni sistemler önerilmişve yeni müzik biçimleri ortaya çıkmıştır. Diğersanat dallarında olduğu gibi müzikte de Dışavurumculuk akımını, YeniKlasikçilik (Neo-Classicism) akımı veGelecekçilik (Futurism) akımı takipetmiştir. 1950’lerden sonra, Dizisel (Serial)Müzik, “Somut Müzik” (Musique Concrete)veya Elektronik Müzik, Rastlantısal (Aleotorik)Müzik, Geç- Dizisel (Post-Serial)Müzik, Minimalist Müzik ve Postmodern Müzik gibi eğilim ve tekniklerdenbahsedilmeye başlanmıştır. Luciano Berio’nun 1968-1969 yıllarında 8 ses veorkestra için bestelediği “Sinfonia” adlı eseri ise, postmodernliğin birbayrağı olarak algılanabilir. Sinfonia’nın bestelendiği dönemde artık modernakım anlayışı terk edilmiş ve müzikte postmodernizm gündeme gelmiştir. Müziktepostmodernliğin ilk adımlarını atan Fransız besteci Henri Pousseur, Almanbesteci Karlheinz Stockhausen ve Estonyalı besteci Arvo Part, minimalistbestecilerden Steve Reich ve Philip Glass, Yeni yalınlık akımının (Neue Einfachheit) temsilcilerindenWolfgang Rihm’dir. Müzikte postmodernizm’in öncülerinden Pousseur, Stockhausen vePart modaliteyi, minimalist müzik’te Reich ve Glass tekrarlama tekniğini,melodiyi ön plana çıkaran Rihm Yeni yalınlık akımını, İsviçreli besteci KlausHuber ve İtalyan besteci Luigi Nono alıntı tekniğini ve son olarak Luciano Beriove Mauricio Kagel kolaj tekniğini kullanmışlardır.