Przedwojenne komedie i melodramaty o Polsce, „jakiej nie ma nigdzie na świecie” (powiedzonko przypisywane Bolesławowi Lewickiemu), zatrute mitem szlacheckim i naiwną wiarą w mocarstwowość odrodzonej Rzeczypospolitej, a do tego kręcone przez filmowców z wymyśloną tożsamością, aż proszą się o rewizję w konwencji historii ludowej. Ale jak taka książka miałaby w ogóle wyglądać? Moim zdaniem ujawniłaby dwie rzeczy. Po pierwsze to, że ludowa historia w większym stopniu jest przekorną ideą niż typową metodologią, którą można stosować z powodzeniem w pracy akademickiej. Po drugie, kształt takiej książki rozczarowałby wielu czytelników i czytelniczek.