Αντικείμενο της παρούσας μελέτης αποτελούν τα κοσμήματα και συγκεκριμένα οι χάντρες και τα περίαπτα από ημιπολύτιμους λίθους που έχουν ανευρεθεί στην ηπειρωτική Ελλάδα και ανάγονται στη Μυκηναϊκή εποχή (1600-1100 π.Χ.). Ως πεδίο έρευνας επιλέγονται τα ταφικά σύνολα της περιόδου, καθώς αποτελούν τον συνηθέστερο τόπο ανεύρεσης των κοσμημάτων. Τα κοσμήματα ως ταφικά κτερίσματα σε συνάρτηση με το ανευρισκόμενο ανθρωπολογικό υλικό προσφέρουν πληθώρα πληροφοριών, που συμβάλλουν τόσο στη σύνθεση της εν γένει αναπαράστασης των κοσμημάτων, όσο και στην κατανόηση της συμβολικής τους χρήσης από τους ανθρώπους της εποχής. Προκειμένου να αναδειχθεί ο πολυσήμαντος ρόλος τους διαχωρίζονται σε επιμέρους κατηγορίες και περιγράφονται οι χάντρες και τα περίαπτα βάσει της θέσης τους στα ταφικά σύνολα. Παράλληλα, γίνεται μια προσπάθεια ανασύστασης της εικόνας και της λειτουργίας των κοσμημάτων σε αντιπαραβολή με τον τρόπο που αποδίδονται στις εικονογραφικές παραστάσεις της εξεταζόμενης περιόδου. Εν συνεχεία, η έρευνα εστιάζει στη μελέτη των ημιπολύτιμων λίθων που συναντώνται στον αιγαιακό χώρο, ενώ διαπιστώνονται οι προτιμήσεις και οι επιλογές συγκεκριμένων λίθων στις διάφορες γεωγραφικές περιοχές. Παρουσιάζονται, επίσης, οι τεχνικές κατασκευής των κοσμημάτων και καταδεικνύονται τα πιθανά τοπικά εργαστήρια επεξεργασίας τους στα μυκηναϊκά ανάκτορα. Τέλος, δίνεται έμφαση στον κοινωνικοοικονομικό ρόλο των κοσμημάτων ως αντικείμενα κατασκευασμένα από πολύτιμες ύλες, αλλά και στη θρησκευτική ή διαβατήρια σημασία τους ως ταφικά κτερίσματα.