Neuropatia cukrzycowa oznacza zespoły uszkodzenia obwodowego układu nerwowego w cukrzycy. Przyczyną tego powikłania jest hiperglikemia, powodująca zwiększenie aktywności szlaku poliolowego, wzrost stresu oksydacyjnego oraz zmiany w naczyniach śródneuronalnych, a także uszkodzenie osłonek mielino-wych nerwów obwodowych. Najczęstszym zespołem jest bolesna obwodowa polineuropatia cukrzycowa, powodująca zniesienie czucia bólu, temperatury, dotyku i wibracji w zakresie kończyn górnych i dolnych. Zmiany mogą także dotyczyć nerwów czaszkowych (III, IV, VI, VII), nerwów międzyżebrowych oraz nerwów kończyny górnej i dolnej (zespół Garlanda i Tavemera). Neuropatia autonomiczna dotyczy uszkodzenia funkcji wielu układów, m.in. sercowo-naczyniowego, pokarmowego, moczowo-płciowego i innych. Leczenie: należy przede wszystkim dobrze wyrównać metabolicznie cukrzycę. Niesterydowe leki przeciwzapalne skutecznie łagodzą ból. Najczęściej stosowaną grupą leków pozostają trójpierścieniowe leki antydepresyjne, powodujące poprawę w okresie około 6 tygodni. Mogą one jednak powodować wiele objawów ubocznych - hipotonię ortostatyczną, zaburzenia rytmu serca, zaparcia, co jest szczególnie niekorzystne dla pacjentów z chorobą niedokrwienną mięśnia serca. Jeżeli ból utrzymuje się mimo powyższego leczenia, można zastosować leki przeciwpadaczkowe lub miejscowo krem z kapsaicyną.