[Resumo]: Dna. Aurelia Lavandeira Goméz naceu na Coruña no ano 1931. Aos dezaoito anos mudouse a Madrid (1949), onde traballou como costureira durante décadas, coñeceu ao que foi o seu marido, e criou á súa única filla, Manuela. No ano 2010, tras o falecemento do seu marido, Dna. Aurelia outorgou un testamento aberto notarial no que instituía como herdeira de todos os seus bens á súa filla Manuela. Tras anos de exercicio da súa profesión, Dna. Aurelia sufría molestias agudas nas mans, que aos poucos se foron estendendo ás súas extremidades inferiores. Ante tales problemas físicos, Dna. Aurelia decidiu regresar á súa cidade de orixe, A Coruña, onde aínda habitaba a súa familia: irmáns, curmáns, sobriños etc.; coa excepción da súa filla, residente en Madrid -e quen, por razóns de traballo, realizaba numerosas viaxes ao estranxeiro-. Desta forma, Dna. Aurelia mudouse no ano 2013 ao pequeno piso que herdara dos seus pais na Coruña. Alí, era coidada pola súa sobriña Ana, que gozaba de dobre nacionalidade: española e arxentina. Os primeiros meses, a moza ocupouse da súa tía “en corpo e alma”. Mais, co tempo, as doenzas físicas de Dna. Aurelia empeoraron, e a súa mobilidade reduciuse ata o punto de que non podía desprazarse sen axuda, negándose a empregar unha cadeira de rodas. Iso causou unha importante discusión entre Dna. Aurelia e a súa sobriña, quen se marchou de casa tras tales desavinzas. Como consecuencia, a familia de Dna. Aurelia suxeriu á anciá o seu internamento na residencia “A Mañá”. Así pois, desde o ano 2014 á 2016 Dna. Aurelia permaneceu internada na residencia indicada, onde estableceu unha gran amizade coa súa directora, Estefanía. Con todo, dous anos despois do seu ingreso, Dna. Aurelia decidiu abandonar a residencia e regresar ao seu piso na Coruña. Alí contratou a María Antonia –coñecida cariñosamente como “Toñi”-, quen lle provía coidados á muller; e a Raquel, que se ocupaba da cociña e limpeza no fogar. Ambas as mulleres, Toñi e Raquel, estableceron amizade, e de cando en vez Raquel chegou a substituír a Toñi no coidado da anciá, cando a súa compañeira tiña que ausentarse por razóns persoais. Chegado o ano 2019, Dna. Aurelia redactou de man propia o seguinte escrito: “Deixo á miña única filla Manuela o que por lexítima correspóndalle segundo o Dereito Civil común, aplicable por ser esta a miña veciñanza civil, e institúo herdeiras dos meus bens por partes iguais a Estefanía López Sánchez, directora da residencia A Mañá; a Toñi e a Raquel Méndez Suárez. Así mesmo, lego as participacións da empresa Eléctricas S.L. á miña sobriña Ana, así como un apartamento situado en Florencia. A Coruña na festividade da Asunción”. O escrito ten ao pé a sinatura co nome de Dna. Aurelia e o apelido Lavandeira. No ano 2024, á idade de 93 anos, Dna. Aurelia falece no seu piso da Coruña. A súa familia atopa o escrito realizado pola anciá no ano 2019. Despois dun longo proceso, as herdeiras pretenden recoñecer a sentenza española en Italia e darlle forza executiva. Ao recibir a sentenza, o tribunal italiano procede á súa revisión e considera que a cualificación que fixo o tribunal español, en canto á consideración de lexítimas herdeiras, non se axusta ao dereito italiano, polo que non procede a execución da sentenza española.

[Abstract]: Mrs. Aurelia Lavandeira Gómez, originally from A Coruña and born in 1931, moved to Madrid upon reaching legal age. There, she had a daughter, Mrs. Manuela, with her husband who passed away in 2010. Mrs. Aurelia, after years of working as a dressmaker, began to suffer sharp ache in her hands, which gradually spread to her lower limbs. This caused her such physical problems that she decided to return to her hometown in 2013, where her whole family lived (siblings, cousins, nephews, etc.), with the exception of her daughter, who continued to live in Madrid and had to travel abroad frequently for work reasons. She is there attentively (“in body and soul”) cared for by her niece, Mrs. Ana (who holds dual nationality: Argentine and Spanish), until due to the worsening of Mrs. Aurelia’s pains and mobility and her refusal to use a wheelchair, Mrs. Ana ceased to accompany her aunt following a heated argument. Mrs. Aurelia's family, faced with such situation, decided to hospitalize her in "La Mañana" nursing home, where she stayed voluntarily the period between 2014 and 2016. During her hospitalization, she developed a deep friendship with the director of the center, Mrs. Estefanía. At the end of the aforementioned period, Mrs. Aurelia left the nursing home and returned to her apartment in A Coruña. Owing to her needs, derived from both her advanced age and the physical discomfort she was suffering, her family hired Mrs. María Antonia (known as "Toñi") as personal caregiver for Mrs. Aurelia. They also hired Mrs. Raquel Méndez to take care of cooking and cleaning the home. Both workers developed a friendship that led Mrs. Raquel to substitute Mrs. María Antonia's role in the care of Mrs. Aurelia when she was absent due to personal reasons. Finally, in 2024, 11 years after her arrival in the Galician city, Mrs. Aurelia’s passed away in her apartment in A Coruña. During the course of her life, Mrs. Aurelia made two last wills of different nature: - An open notarial will, in 2010, in which she instituted her daughter Mrs. Manuela as heir of all her assets. - A will written by her own hand, in the year 2019, signed with the name and surname “Aurelia Lavandeira”, which states the following: ‘I leave to my only daughter Manuela what by legitimate right corresponds to her according to Common Civil Law, applicable because this is my civil neighborhood. Also, I appoint as heirs of my assets in equal shares: Estefanía López Sánchez, director of La Mañana nursing home; Toñi; and Raquel Méndez Suárez. I also bequeath the shares of the company Eléctricas S.L. to my niece Ana, as well as a flat in Florence. A Coruña on the feast of the Assumption’. This will was found by her family after Mrs. Aurelia passed away, in her apartment in A Coruña. After the death of Mrs. Aurelia, the heirs intended to have Mrs. Ana declared unworthy, in addition to recognizing in Italy the Spanish judgment that resolves the succession and give it enforcement. In view of this, the Italian court considered that since it is not consistent with Italian law due to its classification of forced heirs, it shall not be enforced in Italy.

Traballo fin de grao (UDC.FDER). Dereito. Curso 2024/2025