Modern çağda gelişmeye başlayan psikolojinin kökleri, yeniçağdaki gelişmelere dayanmaktadır. Kopernik, Galile ve Newton gibi bilim adamlarının keşifleri, Yeniçağdaki bilim anlayışını oluşturmuştur. Böylece pozitif bilimler gelişmiştir. Pozitif bilimlerin metotlarının adapte edilmesiyle, 1879 yılında W. Wundt, Leipzig'de ilk psikoloji laboratuarını kurmuştur. Bu tarih, Modern Psikoloji'nin kuruluşu kabul edilmiştir. Fakat Psikoloji kökleri itibariyle psikoloji, en eski disiplinlerden biridir. Onun kökleri ilkçağ Yunan filozoflarına kadar uzanmaktadır. Ruhbilim olarak adlandırılan psikoloji, bu dönemlerde spekülasyon metodunu benimsemiştir. İçgözleme dayalı bir anlayışa hakimdir. Wundt'tan sonra psikolojinin gelişimi daha çok kurulan ekoller yoluyla devam etmiştir. Bu ekoller Yapısalcılık, İşlevselcilik, Davranışçılık, Psikanaliz, Gestalt Psikolojisi, Hümanist Psikoloji ve Bilişsel Psikoloji olmuştur. Türkiye açısından ise Psikoloji, Avrupa ve Amerika'daki gibi gelişmemiştir. Türkiye'de daha çok psikoloji bir bilim olarak 1900'lü yıllarda yaygınlaşmaya başlamıştır. Mustafa Şekip Tunç, Hilmi Ziya Ülken, Nurettin Topçu, Cemil Sena Ongun, Mümtaz Turhan, Muzaffer Şerif Başoğlu ve Mustafa Rahmi Balaban gibi bilim adamları Türkiye'de bilimsel psikolojinin kurucuları olurken, ayrıca İstanbul Üniversitesi Psikoloji Laboratuarı'nın katkıları büyük olmuştur. Fakat Psikoloji'nin ülkemize girişi, İstanbul Dar'ül-Fünun'da Aziz Efendi'nin Emcâzi Ekâlim (Mizaçlar ve İklim) dersiyle olmuştur. Batılı anlamdaki ilk Psikoloji eseri ise, Hoca Tahsin Efendi tarafından Psikoloji Yahut İlm-i Ruh adıyla yazılmıştır. Psikoloji'nin bir alt dalı Din Psikolojisi ise 19. yüzyılın sonlarında ortaya çıkmıştır. E. D. Starbuck ilk defa Din Psikolojisi adıyla kitap yayınlarken; W. James, Din Psikolojisi'nin kurucusu olmuştur. Türkiye açısından ise Din Psikolojisi, içerisinde barındırdığı İslamî gelenekten dolayı, Haris el-Muhâsibî, Kindî, Farabi, İbn Sina ve Gazzâli gibi mutasavvıfların katkılarıyla büyük bir birikime sahip olmuştur. Aslında Türkiye'de İlmu'n-Nefs ve İlm-ü Ahvali'r-Ruh gibi isimler altında daha önceleri eserler ortaya konulmuştur. 1900 ? 1950 yılları arasında Amerika ve Avrupa'da Din Psikolojisi'nin oldukça geniş bir alana sahip olduğu, Türkiye'de ise bu alanda geri kalındığı çok açık bir şekilde görülmektedir. Bu dönemde Türkiye'ye din psikolojisi açısından bakıldığında Mustafa Şekip Tunç, Nurettin Topçu, Mehmet İzzet ve Hilmi Ziya Ülken'in yazıları istisna edilirse, din psikolojisinin mahiyet ve istikametlerini belirten neşriyat yok denecek kadar az olmuştur.