Produkto ng takdang aralin para sa isang klase ko noon itong “Renta”. Kahingian ng guro sa kurso ang isang katha na umiiba na ang anyo sa panlipunang realismo – ang nakagawiang anyo ng maikling kwento sa Panitikang Pilipino. Sa pagbabalangkas ng akdang ito, hiniling na unahing isulat ang tagpuan ng kwento. Ipinalarawang maigi ang lahat mula sa mga nakikita hanggang sa mga nadadama, naamoy, nadidinig at kung anu-ano pa na magpapagana sa five senses ng mambabasa. Pagkaraan nu’n, may hamon na pag-isipan ang isang paniniwalang Pilipino (hal. pamahiin, superstisyon etc.) na maaaring isaksak sa kwento na maghuhudyat sa pagpihit nito mula sa realismo patungo sa pantastiko o kahit anong “spekulatibo.” At dito na magsisimula ang kwento.