การเสริมกรดเบนโซอิกในกุ้งกุลาดำ Penaeus monodon ในตู้กระจก และบ่อปูนซีเมนต์ พบว่ากรดเบนโซอิกไม่กระตุ้นการเติบโตของกุ้งกุลาดำในการเลี้ยงกุ้งทั้ง 2 ครั้ง และไม่พบความแตกต่างของอัตราการเติบโตและการรอดชีวิตของกุ้งระหว่างกุ้งกลุ่มที่ได้รับกรดเบนโซอิกและกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับกรดเบนโซอิก จากการทดสอบความต้านทานต่อการเหนี่ยวนำให้เกิดโรคด้วย Vibrio harveyi สายพันธุ์ 639 ในกุ้งหลังการเลี้ยงกุ้งครั้งที่ 1 และ 2 เป็นเวลา 90 วัน ไม่พบความแตกต่างของอัตราการตายสะสมของกุ้งทุกกลุ่ม เมื่อทำการเพาะเลี้ยงกุ้งกุลาดำระดับบ่อปูนซี เมนต์โดยใช้โพรไบโอติกแบคทีเรีย Bacillus sp. สายพันธุ์ S11 เป็นชุดควบคุมบวก พบว่ากรดเบนโซอิกไม่สามารถกระตุ้นการเติบโตของกุ้งกุลาดำ โดยเมื่อกุ้งอายุครบ 45 วัน กุ้งกลุ่มที่ได้รับกรดเบนโซอิกมีอัตราการเติบโตเฉลี่ยต่ำกว่ากุ้งกลุ่มควบคุม และ กลุ่มควบคุมบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) แต่ไม่พบความแตกต่างของการรอดชีวิตของกุ้งระหว่างกลุ่มทดลอง จากการทดสอบความต้านทานต่อการเหนี่ยวนำให้เกิดโรคด้วย Vibrio harveyi สายพันธุ์ 639 หลังการเลี้ยงกุ้ง 75 วัน เป็นเวลา 7 วัน พบอัตราการตายสะสมของกุ้งกลุ่มกรดเบนโซอิกสูงกว่ากุ้งกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(P<0.05) เมื่อเปรียบเทียบความสามารถในการสร้างภูมิคุ้มกันที่ป้องกันสิ่งแปลกปลอมโดยเซลล์และสารน้ำ ก่อนและหลังการเหนี่ยวนำให้เกิดโรค พบว่าก่อนเหนี่ยวนำ กุ้งกลุ่มกรดเบนโซอิกมีปริมาณเม็ดเลือดรวมต่ำกว่ากุ้งกลุ่มควบคุม และกลุ่มควบคุมบวก และไม่พบความแตกต่างของฤทธิ์ต้านแบคทีเรียในเลือด ในขณะที่หลังการเหนี่ยวนำกุ้งกลุ่มกรดเบนโซอิกมีปริมาณเม็ดเลือดรวมและฤทธิ์ต้านแบคทีเรียในเลือดต่ำกว่ากุ้งกลุ่มควบคุม และกลุ่มควบคุมบวก โดยพบว่าปริมาณเม็ดเลือดรวมลดลงจาก ~10⁸ เซลล์/มิลลิลิตร เป็น ~10⁷ เซลล์/มิลลิลิตร และมีฤทธิ์ต้านแบคทีเรียในเลือดสูงขึ้นเมื่อเทียบกับก่อนการเหนี่ยวนำ